Sunday, June 28, 2009

ජාතිවාදය හා සමාජ ක්‍රමය පිලිබදව



1.සිංහල ජාතිවාදය සිය අනෙකා බවට දෙමලාව පරිකල්පනය කරගනී.
දෙමල ජාතිවාදය සිය අනෙකා බවට සිංහලයා ‍පරිකල්පනය කරගනී.

2.සිංහල ජාතිවාදයට අනුව සිංහලයාගේ විදවීම් වල මූලය දෙමලාය.
ඒ අනුව එය දෙමල රාජ්‍ය භාෂාවක් කිරීමට විරුද්ධය.විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශය දෙමලාට සීමා කරනවාට පක්ෂය.83 කලු ජූලිය "නරක" වුනාට ඒක සිද්ධ වුනේ දෙමලාගේ නොපනත්කම් නිසාය.මේ දිවයින තමන්ගේ උරුමය වන අතර දෙමලා තමන් කියන පරිදි සිටිනතාක් ඔවුන්ට ජීවත්වීමට ඉඩ දීමට එය සූදානම්ය.
දෙමල ජාතිවාදයට අනුව සිය වර්ගයාගේ සියලු විදවීම් වල මූලය සිංහලයාය.උතුරු නැගෙනහිර එයට අනුව දෙමල ජනයාගේ උරුමයක් වන අතර සිංහලයන් එහි පදිංචි වෙනවාට එය විරුද්ධය.කිලිනොච්චියේ පාසල් වලට පෙල පොත් නොලැබෙන්නේ සිංහල ආධිපත්‍යයේ වරද නිසාය.උතුරේ ගොවියාට නිසි මිලක් නොලැබෙන්නේ සිංහල වර්ගයාගේ ආන්ඩුවේ නොපනත්කම නිසාය.

3.සිංහල ජාතිවාදයට දෙමල වර්ගයාට එරෙහි චෝදනා ලැයිස්තුවක් පවතී.
අරන්තලාවේ භික්ෂූන් පෙති ගැසීම,දලදා මැදුරට බෝම්බ ගැසීම,මායිම් ගම්මාන වල අහිංසකයන් කපා කොටා දැමීම ආදි වශයෙන් විශාල කරුනු සහිත අනුවේදනීය ලැයිස්තුවකි එය
දෙමල ජාතිවාදයට සිංහල වර්ගයාට එරෙහිව එවැනිම ලැයිස්තුවක් ඇත.සිංහල පමනක් රාජ්‍ය භාෂාව කොට දෙමලා නොසලකා දැමීම,83 සංහාරය,දෙමල ස්ත්‍රීන් හමුදාවේ ඇතැම් අය විසින් දූෂනය කිරීම ( යාපනයේ ක්‍රිෂාන්ති සිදුවීම),සිය නෑදෑයන් මත බෝම්බ හෙලීම-මේ ලැයිස්තුවද අතිශය දීර්ඝය.කම්පනීය සිදුවීම් වලින් ගහනය.
දැන් මෙතනින් එහාට කතන්දරය කුමක්ද?
මේ දෙපිරිසට උනුනට එරෙහිව අමෝරා ගැනීමට ආයුද අපමන ඇත.මරා ගැනීමට ඉදිරිපත් කල හැකි හේතු අපමන ඇත.සිංහල ජාතිවාදය එකක් කියද්දි දෙමල ජාතිවාදය තවෙකක් කියයි.එක් පාර්ශවයක් අනුවේදනීයව එක් කරුනක් පෙන්වා දෙද්දී අනෙත් පාර්ශවය වෙනත් එවැනිම එකක් පෙන්වා දෙයි.මේවායේ ආරම්භය සෙවීම පිස්සු හැදෙන වැඩකි.

4.ඒ කරුනු පසෙක තිබියදී මහ පොලොව මත දිග හැරෙන වෙනත් කතාන්දරයක්ද පවතී.
රටේ කෘෂි කර්මාන්තය අතිශය පසුගාමීය.ඒක ඇතුලෙ උතුරේ ගොවියාට සේම දකුනේ ගොවියාටද පැවැත්මක් නැහැ.ඔවුන්ගේ පැවැත්ම අවිනිශ්චිත කලේ කවරක් විසින්ද?
මාවිල්මඩ සිංහල තරුනයාට වගේම හෙට සරනාගත කදවුරෙන් එලියට ඇදෙන දෙමල තරුනයාටද නිශ්චිත රැකියාවක් සහතික නැත.
සිංහල මිනිසුන් නිදහස් වෙලද කලාප නමැති වහල් කලාප තුලද දෙමල මිනිසුන් තේ වතු නමැති වහල් භූමි තුලද අපා දුක් විදිති.දෙපිරිසම හෙම්බත්ය.පීඩිතය.ඒ මතින් පැන නැගෙන ධනය වෙහෙසෙන්නන්ට අයිති නැත.
සදාකාලික දුගීබවේ වගකිවයුත්තා කවුද?
පාසලට පෙල පොත් ටික,ගොඩනැගිල්ල නැතිව උතුරේ පාසල් ලමයා හූල්ලද්දී සියඹලාන්ඩුවටද ඒ සෙතමය.එහි පාසල් දරුවාද අකුරු කරන්නට යම්තම් නොතෙමෙන තැනක් සොයමින් ලතැවේ.
සිංහල තරුනයාට රස්සා නැත්තෙ ඇයි?
"රටේ සුලු ජාතින්ගේ බෝවීම වැඩියි,හේතුව උන්" යැයි සිංහල ජාතිවාදය දෙමල ජනයා දෙස ඇගිල්ල දිගු කොට සිංහල පීඩිතයාව දෙමලාට එරෙහිව උසිගන්වයි.
දෙමල තරුනයාට රස්සා නැත්තෙ ඇයි?
"රටේ ආධිපත්‍යය සිංහලුන්ට,උන් අපිට වෙනස්කම් කරනවා" යැයි දෙමල ජාතිවාදය විරක්ෂාවේ ඒජන්තයා ලෙස සිංහල වර්ගයාව පෙන්නුම් කරයි.
මරා ගන්නට වලිකන මේ දෙපිරිසට විරැකියාව යනු තමන් දෙගොල්ලන්ටම "පොදු" තත්වයකි යන සරල කාරනය නොපෙනේ.
කෘෂිකර්මයේ නොදියුනු කම තමන් දෙපිරිසම "එක හා සමාන ලෙස" පෙලන බව ඔවුනට නොහැගේ.
දුගීකම සිය ප්‍රජාවන් දෙකටම අදාල ශාපයක් බව ඔවුන් තේරුම් නොගනී.

5.සියල්ලන්ම මග හරින ඇත්ත කාරනය අනෙකකි.
සිංහල මිනිසාට රස්සාවක් නැත්තේ දෙමලා නිසා නොව දෙමල මිනිසාට රස්සාවක් නැත්තේ සිංහලයා නිසා නොව මේ දෙපිරිසිටම රස්සා නැත්තේ රස්සා දිය නොහැකි පසුගාමී ආර්ථික ක්‍රමය නිසාය යන්න ඇත්ත කාරනයයි.
සිංහලයාගේද දෙමලාගේද විදවීම් වල සැබෑ හේතුව පවතින සිස්ටම් එකේ නොදියුනු බවයි.
සිංහලයන් වගේම දෙමලුන් බහුතරය දුප්පත් ඒ නිසාය.දෙගොල්ලන්ටම රස්සා නිශ්චිත නැත්තේ ඒ නිසාය.දෙපිරිසේම අනාගතය අවිනිශ්චිත වන්නේ,සිහල වාගේම දෙමල දරුවන්ටද හරි හමන් අධ්‍යාපනයක්,සුබසාධන සේවයක් නොලැබෙන්නේ සිංහලයන් මෙන්ම දෙමලුන්ද ජීවත් වෙන සමාජ ආර්ථික රාමුව ඉතාම නොදියුනු,පසුගාමී හා අසාධාරන එකක් වන නිසාය.
මේ නිසා වඩා හොද ජීවිතයක් වෙනුවෙන් ඇත්තටම අරගල කල යුත්තේ කුමක් සමගද?
වඩා සාධාරන හා දියුනු ආර්ථික සමාජ පරිසරයක් නිර්මානය කිරීම වෙනුවෙන් පවතින නොදියුනු ක්‍රමයට එරෙහිව නැගිටින එකයි ඇත්තටම සිදුවිය යුත්තේ.
නමුත් ඇත්තටම සිදුවෙන්නේ කුමක්ද?system එකට එරෙහි සටන පසෙක තබා එක ලෙස දුක් විදින ප්‍රජාවන් දෙකක් එකිනෙකා සමග යුද වැදීමයි.සිය විමුක්තිය වෙනුවෙන් දෙමලා සිංහල දුප්පතාව කැති ගායි.තමාට ලැබේ යැයි සිතන "උරුමය" වෙනුවෙන් සිංහලයා දෙමලාව බැද දමා පහුරු ගෑ යුතු යැයි විශ්වාස කරයි.
නිදහසින් පසු ගත වූ අවුරුදු 60 තුලම අපි මේ දේ ඔනෙවාටත් වඩා හොදින් සිදු කලෙමු.සිංහල මෙන්ම දෙමල ලේ වලින් මේ බිම කෙතරම් නම් තෙත් වුනාද?
නමුත් අවසානයේ සිංහලයා හෝ දෙමලා ලද සැබෑ විමුක්තියක් වේද?සැබෑනිදහසක් වේද?
රට තාම එක තැන හිරිවැටී තිබේ.ජනගහනයෙන් හරි අඩකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් තවම ජිවත් වෙන්නේ දෛනික ආදායම ඩොලර් 2 නැමැති ඉතාම දරුනු දරිද්‍රතා සීමාවකට පහලින්ය.
ප්‍රභාකරන්ට නෙලපු නිසා තමන් ගොඩ යැයි සිංහලයා සිතා සිටී.
හමුදාවට වදින කාලේ තමන් ගොඩ යැයි සාමාන්‍ය දෙමලාද සිතා සිටින්නට ඇත.
නමුත් සත්‍යය නම් මේ කවුරුත් ගොඩ නොගිය බවයි.ගොඩ නොයන බවයි.මන්ද යත් සකල විදි අර්බුදයන්ගේ පදනම වන දුර්වල සමාජ ආර්ථික ආකෘතිය නමැති බැම්මෙන් මේ කවුරුත් වෙලී සිටින නිසාය.
පවතින අසාධාරන සහ අසාර්ථක system එක තිබෙන තුරු මේ කවුරුත් ඇත්ත වශයෙන්ම "ගොඩ" නොයනු ඇත.

6.එක ලෙස දුක් විදින ප්‍රජාවන් දෙකක් එකිනෙකා හා කෙටවීමෙන් රැකෙන්නේ කුමක්ද?
සමාජ ආර්ථික ක්‍රමයයි.පීඩාවට ලක්වූවන් එකිනෙකා කැති ගා ගන්නා අතර පීඩනයේ සැබෑ හේතුව වන "ක්‍රමය" නිරුපද්‍රිතව විරාජමානව පවතී.මේ අවුරුදු 60 ක ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය එක වැකියකට ගත්විට ලැබෙන සාරාංශයයි.
මේ අනුව සිංහලයන්ව හා දෙමලුන්ව එකිනෙකාට එරෙහිව උසිගන්වන සිංහල/දෙමල ජාතිවාදයන් අවසන් වශයෙන් සේවය කරන්නේ කුමකටද?
මේ දෙකම සේවය කරන්නේ සිංහලයාව හා දෙමලාව පීඩාවට පත් කරන system එකට මිස අනෙකකට නොවේ.
මේ අනුව කෙතරම් පරස්පර යැයි පෙනුනත් මේ ජාතිවාදයන් දෙකම එකම කාසියේ දෙපැත්තය.එකක් මත අනෙක යැපේ.එකම අවසානයක් වෙනුවෙන් දෙකම පේවේ.

7.දෙමල ජාතිවාදයට විරුද්ධ ඇතැමුන් සිංහල ජාතිවාදයේ වරදක් නොදකී.දෙමල වර්ගවාදයට එ‍රෙහිව ඔවුන් සිංහල වර්ගවාදයේ සරන යයි.
(නලින් ද සිල්වා,චින්තන පර්ෂදය,චම්පික රනවක,හෙල උරුමය,චන්න සුදත් ජයසුමන - කැමති තරමක් නම් දාගෙන හිස් තැන් පුරවා ගන්න)
සිංහල ජාතිවාදයට විරුද්ධ තවත් සමහරුන් දෙමල ජාතිවාදය (සෘජුව හෝ වක්‍රව)සාධාරනීකරනය කරමින් ඒ වෙනුවෙන් කතා කරති.
(වික්‍රමබාහු,කුමාර් රූපසිංහ,නිමල්කා ප්‍රනාන්දු,නහුතයක් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන. - etc,)

8.සැබැවින්ම අවශ්‍ය මේ දෙකම නොවේ.මේ දෙකම එකම කාසියේ දෙපැත්ත බව තේරුම් ගනිමින් ප්‍රශ්නයේ ඇත්ත "මූලය"වන ක්‍රමයේ ගැටලුව මතු කරගන්නා දේශපාලන භාවිතයක් අවශ්‍ය වී තිබේ.
සිංහලයන් හා දෙමලුන් උනුනට එරෙහිව නොව දෙපිරිසේම පොදු සතුරා වන සමාජ ක්‍රමයට එරෙහිව උසිගැන්විය යුතුය.
මරා දැමිය යුත්තේ ප්‍රජාවන් දෙකේ දුක් විදින අහිංසකයන් නොව ප්‍රජාවන් දෙක පෙලන සමාජ ක්‍රමයයි.
කැති ගෑ යුත්තේ දෙපාර්ශවයේ සාමාජිකයන් නොවේ.
දෙපාර්ශවය වහල්භාවයට පත්කොට තිබෙන සමාජ ආකෘතියයි.එම ආකෘතියේ පදනමයි.

Tuesday, June 23, 2009

සෝවියට් සාහිත්‍යය ගැන - 2


සෝවියට් සාහිත්‍යය සම්බන්ධ කෙටි හැදින්වීමක් ගිය වර ලිපියෙන් අපි සිදුකලා.එතනදි සදහන් වුනා සෝවියට් සාහිත්‍යයෙහි පැවතුනා යැයි පැවසෙන ප්‍රචාරකවාදය ගැන.සෝවියට් සාහිත්‍යය දහරාව සහ ප්‍රචාරකවාදය කියන කාරනා දෙක මෙම ලිපියට වස්තු විෂය වෙනවා.

ප්‍රචාරකවාදය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?යම්කිසි කලා නිර්මානයක් තුලින් දේශපාලනික හෝ වෙනත් මතවාදයක් ප්‍රචාරය කිරීමට දරන උත්සාහය නිසා කලා කාතියේ කලාත්මක අගය යටපත්ව බාහිර දේශපාලන /මතවාදීමය අගයක් ඉස්මතු විම ප්‍රචාරකවාදය යන්නෙන් අදහස් කෙරෙනවා.
කලාකරුවා දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව සෑම කලා කෘතියකම දේශපාලනයක් ගැබ්වී තිබෙනවා.කෙසේ වෙතත් ඇතැම් විට කලාකරුවන් මෙම දේශපාලනය ගැන සවිඥානිකව නිර්මානකරනයේ යෙදෙන අතර තව සමහරු තමන්ගේ කෘතිය තුල ඇති දේශපාලනය පිලිබද සවිඥානික නැහැ.
දේශපාලනය ගැන සවිඥානිකව නිර්මානකරනයේ යෙදෙද්දී-ඒ කියන්නේ නිශ්චිත දේශපාලන ස්ථාවරයක් සහිතව කලාකරුවෙක් නිර්මානකරනයට එන විට ඔහුගේ දේශපාලන දැක්ම නිර්මානය තුලට පිවිසෙන එක වලක්වන්නට බැහැ.
කොහොම වුනත් මෙම දේශපාලන දැක්ම සාහිත්‍යය කෘතියක තියෙන්න ඕනෙ නිර්මානාත්මක බව මැඩගෙන අමු අමුවේ ඉස්මතු වෙන්න ගියොත් අවසානයේ කලා කෘතියක් වෙනුවට එලියට එන්නේ ප්‍රචාරක දැන්වීමක්/පෝස්ටරයක් වැනි යමක්.
මෙය අපි ලංකාවේ නිදසුනක් ඇසුරින් පැහැදිලි කර ගනිමු.

බමුනා වුනත් දුදනෙකු නම් බිම හොවනු - සැඩොලා වුනත් සුදනෙකු නම් පුටුව දෙනු
සිහලා වුනත් ජඩයෙකු නම් පහර දෙනු- දෙමලා වුනත් විරුවෙකු නම් ගරු කරනු

සිහසුන ඉන්න රට දැය පාවා නොදෙනු - පාවා දෙන එවුන් මූනට කෙල ගසනු
කසයෙන් තලා හිස පලදා කටු ඔටුනු - ජනයා අබිමුවෙහි උන් නිරුවත් කරනු

මේ "පවන"ගී එකතුවේ එන නන්දා මාලිනී විසින් ගායනා කරන ලද ගීතයක්.මේ පද වල දේශපාලනිකව කෙතරම් "ඇත්තක්" තිබුනත් එම අදහස් ඔපමට්ටම් කිරීමකින් තොරව අමු අමුවේ එලියට දැමෙන ආකාරයක් නිරීක්ෂනය කරන්න පුලුවන්.එවිට කෘතියේ තිබෙන කලාත්මක වටිනාකම අවප්‍රමානය වීමක් සිදු වෙනවා.කලාකරුවා පරිනත සමාජ දේශපාලන දැක්මක් සහිතව සිටීම වැදගත් වනවා සේම ඔහු විසින් නිමවන කලා කෘතිය සියල්ලටම පෙර "කලා"කෘතියක් විය යුතුයි.ඒ කියන්නේ එහි නිර්මානාත්මක/සාහිත්‍යයික අගයක් පැවතිය යුතුයි.එහෙම නොවුනොත් අදාල නිර්මාන හුදු ප්‍රචාරක සටන් පා‍ඨ බවට පත්වීම වලක්වන්නට බැහැ.
සිංහල සාහිත්‍යය ගත්විට ගුනදාස අමරසේකරගේ මෑතකාලීන කෙටිකතා නිර්මාන ප්‍රචාරකවාදය කියන එක තේරුම් ගැනීමට හොද අමුද්‍රව්‍යයක්.ඔහු දරන දේශපාලන සමාජ ස්ථාවරය "ගල් පිලිමය හා බොල් පිලිමය"වගේ කෙටිකතාවකින් නිර්මානාත්මක ලෙස ප්‍රතිනිර්මානය වෙන හැටිත් පසුකාලිනව එන "මරන මංචකයේදී දුටු සිහිනය"වැන්නක් තුල අමු අමුවේ මතුවෙන හැටිත් දැකගත හැකියි.

මේ පසුතලය සහිතව සෝවියට් සාහිත්‍යය කරා පිවිසෙන විට දැකගත හැක්කේ කුමක්ද?
ඇත්තෙන්මැ යම් කිසිප්‍රචාරකවාදී ස්වභාවයක් එම සාහිත්‍යය තුල පවතී යන්න පිලිගත යුතු කරුනක්.නමුත් එම විවේචනය සමස්ත සෝවියට් සම්ප්‍රදාය මතම යොදන එක සාධාරන නැහැ.ප්‍රචාරකවාදී බව ඉක්මවන නිර්මානාත්මක අතින් ඉතාම පො‍හොසත් කලා කෘතීත් සෝව්යට් සාහිත්‍යය දහරාව තුල අපමන තිබෙනවා.
නිකොලායි ඔස්ත්‍රොව්ස්කි කියන සාහිත්‍යකරුවා අතින් ලියැවෙන "වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි"නැමැති නවකතාවේ කොටස් දෙක සාකච්ඡාවට ගනිමු.මෙහි පලමු කෘතිය පලවී වසර කිහිපයක් ගිය තැනදීයි දෙවන කොටස ලියවෙන්නේ.
එහි පලවෙනි කොටස සාහිත්‍යයික වශයෙන් රසවත් නිර්මානයක්.රුසියාවේ සිවිල් යුද්ධයට හසුවන සමාජය තුල ඇතිවෙන වෙනස්කම් නව යොවුන් වියේ තරුනයෙක් අත් දකින ආකාරය ගැන අව්‍යාජ නිරූපනයක් ඒ තුල දකින්න පුලුවන්.සිවිල් යුද්ධය,විප්ලවය හා ඊට එරෙහි කැරලි ගැසීම්,රුසියාවේ අර්ධ වැඩවසම් සමාජය විප්ලවය විසින් සොලවා දමන අන්දම- මේ සියල්ල සම්බන්ධ අතිශය සමිප චිත්‍රයක් නවකතාව තුලින් මවනවා.
මේ නවකතාව සමකාලීනව ඉතාම ජනප්‍රිය වන අතර එය සම්මානයෙන් පුදනු ලැබෙනවා.(මෙහි ලේඛකයා වන ඔස්ත්‍රොව්ස්කිගේ ජීවන අත්දැකීම් නවකතාවට පාදක වී තිබෙනවා.ඔස්ත්‍රොව්ස්කි කෘතිය ලියන විට අතිශය දරුනු ගනයේ ආබාධිතයෙක්.ඔස්ත්‍රොව්ස්කිගේ නිර්මාන කරන දිවිය කියන්නෙ විස්මය ජනක ධෛර්යයක ප්‍රතිඵලයක්)
කොහොම වුනත් වසර කිහිපයකට ඉක්බිතිව ලියැවෙන "වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි -2 " මුල් කෘතියෙන් තීරනාත්මකව වෙනස් වෙන්නේ පලමු කෘතිය තුල අපි දකින අව්‍යාජ නිරූපනය දෙවැන්න තුල නොතිබීම නිසාවෙන්.පලමු කොටස තුල පාවෙල් කොර්චාගින් කියන මෙහි ප්‍රධාන චරිතය විශ්වසනීය ලෙස ගොඩනැගිලා තිබෙන නිසා පාඨකයා ඔහු සමග බැදෙනවා.සිවිල් යුද්ධයේදී ඔහු ලබන අත්දැකීම් තමා ලබන අත්දැකීම් ලෙස හැගෙන ආකාරයට පාඨකයා සිතන්න පෙලඹෙන ස්වරූපයක් එහි පැවතියත් එම විශ්වසනීය බව දෙවන කොටස තුල ඛාදනය වී තිබෙනවා.පාවෙල්ගේ චරිතය "සර්ව සම්පූර්න කොමියුනිස්ට්වාදියා"ගේ චරිතයක් ලෙස ගොඩනගන්නට යාම නිසා දෙවන කෘතිය ඇත්තෙන්ම කොමියුනිස්ට්වාදියෙක්ගේ චරිත ලක්ෂන මේ මේ ආකාර වේ යැයි දක්වන උපදේශාත්මක කෘතියක තත්වයට ඌනනය වී තිබෙන බවක් දැකිය හැකියි.
පලමු කොටසේදී දකින පාවෙල් වැරදි කරන,සුදු වගේම කලු චරිත ලක්ෂන තිබෙන සාමාන්‍ය සමාජය තුල අපි දකින ආකාරයේ චරිතයක්.නමුත් දෙවැනි කොටසේ එන "ආදර්ශමත්" පාවෙල් ලේසියෙන් නොවරදින,හැමවෙලාවෙම හොද දේ කරන,පසුබෑමක ලක්ෂනයක් වත් නැති රාමායනයේ රාම කුමාරයා වැනි සර්වතෝභද්‍ර චරිතයක්.
නිර්මානයේ විශ්වසනීයබව වැනි කලාත්මක නිර්නායක මරාගෙන දේශපාලන දැක්මක් ඉස්මතු වී තිබෙන නිසා වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි 1 තුල නැති ප්‍රචාරකවාදී ස්වරූපයක් එහි දෙවන කෘතිය තුල දැකගත හැකියි.

දේශපාලන දැක්ම සහිතව එසේ වුවද නිර්මානයේ සාහිත්‍යයික වටිනාකමත් සමගින් නිමැවුනු ඉතාම සාර්ථක නිර්මානයක් ලෙස මිහයිල් ෂෝලහව්ගේ "පෙරලූ නැවුම් පස" නවකතාව හදුවන්නට පුලුවන්.රුසියානු විප්ලවය සමග නොදියුනු ගම්බද ප්‍රදේශවල කාෂි ජීවිතය උඩු යටිකුරු වුනා.එතෙක් තිබුනු පසුගාමී නිෂ්පාදන සම්බන්ධතා වෙනුවට සමූහ ගොවිපල නැමැති නව පන්නයේ නිෂ්පාදන ආකෘතියක් විප්ලවය විසින් හදුන්වාදෙනු ලැබුවා.රුසියාවේ ඈත ගම්මානයක සමූහ ගොවිපොලක් පිහිටුවීම ආශ්‍රිත කතා පුවතක් "පෙරලූ නැවුම් පස"නවකතාවේ පසුතලය වී තිබෙනවා.
විප්ලවයට පක්ෂපාතී වීම නැමැති දේශපාලන දැක්ම නිර්මානය තුල පවතින නමුත් සිය ස්ථාවරය අමු අමුවේ ඔබනු වෙනුවට සිදුවීම් ඇසුරෙන් නිර්මානාත්මක මතුවීමට ෂෝලහව් ඉඩ දී තිබෙන ආකාරය මේ නවකතාව තුල දකින්න පුලුවන්.මෙහිදී අපිට හමුවන චරිත විශ්වසනීයයි.වානේ පන්නරයෙහි පාවෙල් වගේ නොවෙයි,ඊට වඩා වෙනස් "වීරයෙකු"යි අපිට මෙහිදී මුනගැසෙන්නේ.මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වෙන්නේ සමූහ ගොවිපොල පිහිටුවනු වස් උපදෙස් දීමට ගමට පැමිනෙන දවිදොව් නැමැති සංවිධායකයායි.දවිදොව් විශ්වසනීය චරිතයක්.ඔහු "සර්වතෝභද්‍ර" වීරයෙක් -(රාමායනයේ රාම කුමාරයා) වැන්නෙක් නෙමෙයි.ඔහුට වැරදීම් වෙනවා.ස්ත්‍රීන්ට රැවටෙනවා.ගම්මුන්ගෙන් බැනුම් අහනවා.විටෙක ගුටිකනවා.මේ හැමදෙයක් මධ්‍යයේම සිය අරමුන වෙනුවෙන් හේ වෙහෙසෙනවා.කෘතියේ ගලායාම අතිශය යථානුරූපීයි.
ඒ වගේම විප්ලවයේ විවිධ පැතිකඩ නවකතාව තුලින් එලියට එන අන්දම නිරීක්ෂනය කරන්න පුලුවන්.සාහිත්‍යකරුවා පෙර කී පරිදි විප්ලවයට පක්ෂපාති ස්ථාවරයක සිටියත් විප්ලවය යනු ඉතාම "සුන්දර",අබ මල් රේනුවක පලුද්දක් නැති එකක් ලෙස හැගවීමේ ව්‍යාජ වෑයමක ඔහු නියුතු වෙලා නැහැ.විප්ලවය තුල නැගී ආ නිලධාරිවාදය,සමූහ ගොවිපොල ක්‍රමයේ පැවති ඇතැම් ගැටලු හා අභියෝග වැනි කාරනා අවංකව කෘතිය තුල සටහන්ව තිබීම ඊට නිදසුනක්.

කොහොම නමුත් ප්‍රචාරකවාදී ලක්ෂන පවතින නිර්මාන වගේම එම ලක්ෂන නැති නිර්මානාත්මක අර්ථයෙන් සාර්ථක සාහිත්‍යය නිර්මානද යන සියල්ලෙහි එකතුවක් ලෙසින් සෝවියට් සාහිත්‍යය හදුනා ගැනීමයි වඩා නිවැරදි.පසුකාලීන සෝවියට් කෘතින් තුලට බහුල වශයෙන් ප්‍රචාරකවාදී ලක්ෂන පිවිසීමට හේතුවුන දේශපාලන සමාජ පසුබිම ගැනත් සදහනක් කිරීම වැදගත්.
අප දන්නා පරිදි රුසියානු විප්ලවය එවකට පැවති රුසියානු සමාජය දැවැන්ත හා අති විශිෂ්ට පරිවර්තනයකට ලක් කලා.එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස පිමි ගනනාවකින් විස්මය ජනක ලෙස ඉදිරියට ඒමට රුසියානු සමාජයට අවස්ථාව ලැබුනා.
නමුත් පශ්චාත් විප්ලවීය සමාජය ගොඩනැගීම කියන කාරනයේදී විප්ලවය අසමත් වුන එක තැනක් තියෙනවා.ඒ තමයි රාජ්‍යය හා සමාජය අතර තිබෙන සබදතාවය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික කිරීමට විප්ලවය අසමත් වීම.විශේෂයෙන්ම ජෝසෆ් ස්ටාලින්ගේ නැගීමත් එක්ක රාජ්‍යයේ අධිකාරිවාදි ස්වභාවය බලවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා.ස්ටාලින් හා ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි කියන නායකන් දෙපල අතර ඇතිවුන විවාදයේදී මතභේදයට ලක්වුනු එක කාරනයක් තමයි කලාවේ හා සාහිත්‍යයේ භූමිකාව.විද්‍යාව වගේම කලාවත් වෙනම විෂයක් බව ඇදහූ ට්‍රොට්ස්කි එම විෂය "කිසිදු බලපෑමකින් තොරව" වර්ධනය වීමට ඉඩ දෙන තරමට ප්‍රගමනය ලබන බව ප්‍රකාශ කලා.මේ අනුව කලාව සම්බන්ධ රාජ්‍ය මැදිහත්වීම අතිශය අවම එකක් විය යුතු බවයි ඔහු පැවසුවේ.නමුත් ස්‍ටාලින් ඊට වෙනස්ව සමාජවාදී සමාජය ගොඩනැගීමේ "උපාංගයක්" ලෙස කලාව යොදාගත යුතු බවත්,එම නිසා කලාව සම්බන්ධ රාජ්‍යය අධිකාරියක අවශ්‍යතාවයත් අවධාරනය කලා.
මතභේදයේදී ට්‍රොට්ස්කි පරාජය වූ අතර ජයගන්නා ලද්දේ ස්ටාලින්ගේ පාර්ශවයයි.ට්‍රොට්ස්කිගේ අනිකුත් කාරනා සම්බන්ධ ස්ථාවරයන් කෙසේ වෙතත් කලාව සම්බන්ධ ඔහුගේ ස්ථාවරය ඉතාම ප්‍රගතිශීලී බවයි පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ.ස්ටාලින්ගේ නැගීම සමග කලාව සම්බන්ධ රාජ්‍ය අධිකාරයක් ගොඩනැගෙන්නට ගත්තා.සමාජවාදයට "පක්ෂ"ව ලියන කෘතීන්ට අනුග්‍රහයත් රාජ්‍ය මතයට වෙනස් කෘතීන්ට කෙනෙහිලි කමුත් සිදුවන්නට පටන් ගත් අතර පසුකාලීන සෝවියට් නිර්මාන වල දේශපාලන අදහස් අමු අමුවේ කියා පාන ප්‍රචාරකවාදී ස්වභාවය වැඩි වශයෙන් දකින්නට ලැබීමට මෙම සමාජ දේශපාලන පසුබිම පාදක වුන බව පැහැදිලියි.
(රාජ්‍යය වාරනයට ලක්වූ නිර්මානාත්මක අතින් සාර්ථක ලේඛකයන් ලෙස මිහයිල් බුල්ගකොව්,-ගියවර ලිපියේදී මතක් කර දීම ගැන මිගාරට ස්තුතියි-,බොරිස් පැස්ටනාක් වැනි අය හදුනාගත හැකියි)

කොහොම වුනත් ප්‍රචාරකාත්මක ලක්ෂනයන් නිරීක්ෂනය කල හැකි වුනත් මීට පෙර ලිපියේ පැවසූ පරිදිම ඒ කිසිවකින් සෝවියට් සාහිත්‍යය තුල පැවති විශේෂත්වය,ඊටම ආවේනික පෞරුෂය සහ විශිෂ්ට බව අවතක්සේරු කරන්නට බැහැ.
සෝවියට සාහිත්‍යය තුල අපට මුනගැසෙන දුයිෂෙන්ලා,දවිදොව්ලා,අල්තීනායිලා පරම්පරා ගනනාවක සහෘද සිත් වගේම රටවල් ගනනාවක සාහිත්‍යය ලෝලීන්වද උත්කර්ෂයට නංවාලූ චරිත.ඒ වගේම කුටුම්බගත ආත්මාර්ථකාමී මායිම් වල හිර නොවී සමාජයේ ජීවත්වෙමින්,මිනිසුන්ගේ ගද සුවද අතර සැරිසැරීමේ,හැදෑරිමේ ආරාධනාව සෝවියට් සම්ප්‍රදාය තුල මතුවෙන ඉතාම වැදගත් ලකුනක්.
මීට පෙර ලිපියට ප්‍රතිචාරයක් එක්කල The chinthaka නමැති සහෘදයා එම ප්‍රතිචාරයෙහි මෙසේ සටහන් කොට තිබුනා.

"සෝවියට් සාහිත්‍යය තුල ඇති ‍දේශපාලනය සහ ප්‍රචාරකවාදී බව කෙසේ වෙතත්, කුඩා කල මේ "රතු පාට පොත්" වලට ඇබ්බැහි වුනු බොහෝ දෙනෙක් ලඟ තවමත් අඩු වැඩි වශයෙන් ඉතිරිව ඇති මානවවාදී ගුණාංග සෝවියට් සාහිත්‍යයෙහි අගය නැවත මතක් කර ‍දෙනවා."

ලිපිය අවසන් කිරීමට මීට වඩා උචිත හමාර කීමක් මා සතුව නොමැත.


Monday, June 15, 2009

සෝවියට් සාහිත්‍යය ගැන - 1


"මිනිස් වර්ගයා දැනට ඉන්නා තැනින් වඩා හොද හා පිවිතුරු තැනකට ගෙන ආ හැකි නම්,මිනිසා කෙරෙහි ආදරය,මනුශ්‍යත්වය හා මිනිසාගේ ප්‍රගතිය කෙරෙහි ක්‍රියාශීලී සටන්කරුවෙක් වීමේ ආශාව මිනිස් වග තුල පුබුදු කල හැකි නම් මාගේ නිර්මානකරනයේ ආසාව වනාහි එය සිදුවනු දැකීමයි"
- සෝවියට් ලේඛක මිහයිල් ෂෝලහව්
(නොබෙල් සාහිත්‍යය සම්මානය දිනාගත් දිනයේදී කල කථාවෙනි)


සෝවියට් සාහිත්‍යය යනු විශ්ව සාහිත්‍යය තුල සැරිසරන ඕනෑම අයෙකුට මුන ගැසෙන මග හැර යා නොහැකි සාහිත්‍යය සම්ප්‍රදායයක්.ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය,ප්‍රංශ සාහිත්‍යය,අමෙරිකානු සාහිත්‍යය වැනි විවිධ සාහිත්‍යය ප්‍රකාරයන් අතර සෝවියට් සාහිත්‍යය වූ කලී වෙනම අනන්‍යතාවයක් සහිතව ගොඩනැගුනු එකක්.ලංකාව වගේම ලෝකයේ වෙනත් රටවල් ගනනාවක සහෘද සිත් සතන් විසින් එක්තරා යුගයක ආදරයෙන් වැලද ගන්නා ලද සෝවියට් සාහිත්‍යය දහරාව අද පවා වෙනත් දහරාවන්ට සාපේක්ෂව කැපී පෙනෙන තැනක පවතිනවා.

සෝවියට් සාහිත්‍යය යනුවෙන් අප හදුනාගන්නේ 1917 රුසියානු විප්ලවයට පසු යුගයේ සෝවියට් දේශය තුල ගොඩනැගෙන සාහිත්‍යයයි.නමුත් සෝවියට් සාහිත්‍යය නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට නම් අප පටන් ගත යුත්තේ 1917න් නොවේ.19වන සියවසේ රුසියානු සාහිත්‍යයෙන්.
ලියෝ තොලස්තෝයි,දොස්තොවුස්කි,නිකොලායි ගොගොල් වැනි ලේඛකයන් ගේ නිර්මාන වලින් පෝෂනය වුන 19වන සියවසේ රුසියානු සාහිත්‍යය ඇතැම් බටහිර විචාරකයෙක් විසින් හදුනාගන්නා ලද්දේ "දුක ආත්මය කරගත්"සාහිත්‍යයක් ලෙස.ජීවිතයේ දුක්ඛ පාර්ශවය ගැන රුසියානු සාහිත්‍යය වැඩි වශයෙන් කතා කරන ලද්දේය යන අදහස එම ප්‍රස්තුතය නිර්මානය වීමට පාදක වුනා.ඇත්තටම මෙසේ "දුක" සමකාලීන නිර්මාන තුලට වැඩි වශයෙන් පිවිසීමට එක් හේතුවක් වුනේ අදාල නිර්මානකරුවන් සමාජයෙන් පලායාමට තැත් නොකර සමාජය තුල රැදෙමින් නිර්මාන කිරීමට උත්සාහ කිරීම.මේ නිසා ගැඹුරු මානව දයාවක් මුල්කාලීන රුසියානු සාහිත්‍යකරුවන් කෙරෙන් පලවුනා.
මෙහිදී උදාහරනයක් විදිහට තොල්ස්තෝයිගේ "බාල් නැටුමෙන් පසු"කියන කෙටිකතාව ගත හැකියි.මෙම කෙටිකතාවේ සාරාංශය මෙබදුයි.
මධ්‍යම පංතික තරුනයෙක් ඉහල සමාජයේ බාල් නැටුමකදී වංශවත් තරුනියක් වෙත වශී වෙනවා.ඇගේ පියා ඉහල පෙලේ හමුදා නිලධරයෙක්.බාල් නැටුම ඉතාම සම්භාවනීය ලෙස පැවැත්වෙනවා.රදල සමාජයේ ප්‍රභූන් අතිශය විනීත,අතිශය ආචාරශීලි හා අතිශය ගරු ගාම්භීර විදිහටයි හැසිරෙන්නේ.
තරුනයාගේ ඇල්ම ලද වංශවත් කාන්තාවගේ පියාත් ශිෂ්ට සම්පන්න ලෙස හැමදෙනාගේම සැලකිල්ලට ලක්වෙමින් අදාල උත්සවය තුල කටයුතු කරනවා.බාල් නැටුම වූ කලී උතුරා යන විනීත කම හා ශිෂ්ටත්වයේ මහෝත්සවයක්.
මෙසේ ඉහල සමාජයේ ශිෂ්ට සම්පන්න සැමරුමෙන් හා ආලයෙන් මත් වූ තරුනයා ඊලග දවසේ උදෑසන වීදියේ ගමනක් යාමට සැරසෙද්දී වීදිය දිගේ එන මිනිස් පෙරහැරක් දකිනවා.මේ මිනිස් පෙරහැර දෙස ලංවෙන ඔහුට දකින්නට ලැබෙන්නේ එම පෙරහැර සමන්විත වෙන්නේ හිරෙන් පැන යාමට තැත් කල ටටාර් ජාතිකයෙක්ට කස පහර දෙන හමුදා කන්ඩයකින් බවයි.වතුර පොදකුදු නොලබන සිරකරුවා උඩුකය අඩ නිරුවත්ව ඉතාම අනුකම්පා සහගත අඩියකයි සිටින්නේ.එය නොසලකා කස පහර දීම කෙරෙනු ලැබෙනවා.මේ අතර කස පහර දීම "මදි" බවට ගෝරනාඩු කරන හමුදා කන්ඩයේ අනදෙන්නා තමා අතට කසය ගෙන වැරෙන් සිරකරුවාට පහර දෙන්න පටන් ගන්නවා.
මේ අනදෙන්නා දෙස බලන අර තරුනයා විස්මයට පත්වෙනවා.ඒ අනදෙන්නා අන් කවරකු හෝ නොවෙයි,පෙරදින රාත්‍රියේ අතිශය ගරු ගාම්භීර ලෙස හැසිරුනු වංශවත් තරුනියගේ පියායි.
මේ අමානුෂික හා පිලිකුල් සහගත සිද්ධියෙන් අතිශය කලකිරීමට පත්වන තරුනයා තුල මහත් විපර්යාසයක් ඇති වෙනවා.ඉහල සමාජයේ "ශිෂ්ටත්වය" යට සැගවුනු ව්‍යාජය ගැන කලකිරෙන හෙතෙම සිය ප්‍රේමයෙන් පලායනවා.අවසානයේ අපට ඔහු කතාව තුල මුනගැසෙන්නේ අවන්හලක මත්පැන් තොලගාමින් ජිවිතය ගැන දොඩමලු වන මහල්ලෙක් ලෙසයි.
කෙටිකතාව තුල මනුශ්‍යත්වය දෙස බැල්ම හෙලනුයේ සමාජමය පසුතලයක සිටයි.සමාජමය සංවෙදීකමක් සහිත නිර්මානකරනය මේ අනුව මුල්කාලීන රුසියානු ලේඛකයන් තුල පවා දක්නට තිබුනු ලක්ෂනයක් ලෙස හදුනාගන්න පුලුවන්.සමකාලීන වැඩවසම් සමාජයේ පරිහානිය උපහාසාත්මක ලෙස පතුරු ගසන නිකොලායි ගොගොල්ගේ "මල මිනිස්සු" සමාජමය සන්දර්භයක සිට මිනිසා දෙස බලන ලද අවස්ථාවකට සම්භාවනීය නිදසුනක්.ඇන්ටන් චෙකොෆ් මෙහිලා සදහන් කල යුතු අනෙක් නිර්මානකරුවායි.විශේෂයෙන් මිනිස් ප්‍රජාව මුහුනදෙන ගැටලු හා සමාජීය බිදවැටීම් චෙකොෆ්ගේ කෙටිකතා බො‍හොමයක පසුබිම බවට පත්වෙනවා.

සමාජමය පසුතලය පිලිබද සවිඥානිකව කෙරෙන නිර්මානකරනය කියන රුසියානු සාහිත්‍යයේ මේ උරුමය සෝවියට් සාහිත්‍යය තුලට ගලාගෙන එන අතිශය වැදගත් පදනමක්.පෙර පැවසූ පරිදි සෝවියට් සාහිත්‍යය කියන පදය ව්‍යවහාරයට එන්නේ රුසියානු විප්ලවය සමග.රුසියානු විප්ලවය කියන්නේ එවකට පැවති රුසියන් සමාජය තුල ගැඹුරු කම්පනයක් හා කැලඹීමක් ඇති කල සංසිද්ධියක්.රුසියන් විප්ලවයත් ඒ සමග ආ දරුනු සිවිල් යුද්ධයත් විසින් රුසියානු සමාජය උඩු යටිකුරු කෙරෙනවා.දේශපාලන ආර්ථික සබදතා පමනක් නොවෙයි මිනිස් සබදතා පවා එම සංසිද්ධිය විසින් විශාල පරිවර්තනයකට ලක් කලා.සෝවියට් සාහිත්‍යය උපත ලබන්නේ මෙම කම්පනයන් මධ්‍යයේඒවා අතරින්.මේ නිසා දේශපාලන හැඩයක් ඒ තුල දැඩිව මුද්‍රාවී තිබෙනු දැකගත හැකියි.

සෝවියට් සාහිත්‍යයේ මුල් අවධියෙහි තිබෙන කැපී පෙනෙන ලක්ෂනයක් නම් සාහිත්‍යකරුවා විප්ලවය තුලින් පැනනැගීම.සාමාන්‍යයෙන් සාහිත්‍යකරුවා කියන්නේ සමාජයෙන් වෙන්ව නිර්මානකරනයේ යෙදෙන්නෙක්.මුල්කාලීන සෝවියට් සාහිත්‍යය සලකන විට එහි පුරෝගාමීන් විශාල ප්‍රමානයක් සිය සමාජයේ හටගත් සමාජ දේශපාලන වෙනස්වීම් වල කොටස්කරුවන් ලෙස ඒවාට දායක වුන අය වීම විශේෂයක්.පූර්ව විප්ලවීය සමයේ වගේම පශ්චාත් විප්ලවීය සමයේත් අතිශය දීප්තිමත් ලේඛකයෙක් වන මැක්සිම් ගෝර්කි "‍නෝවය ෂිස්න්"නමැති දේශපාලන ස්වරූපී පුවත්පතේ සංස්කාරකවරයා වුනා.පසුකලෙක නොබෙල් සම්මානයෙන් පුද ලද මිහයිල් ෂෝලහව් වැනි අය සිවිල් යුද සමය තුල රතු හමුදාවට බැදී යුද්ධ කල සොල්දාදුවන්."වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි"නමැති නවකතාවේ කතෘ වන නිකොලායි ඔස්ත්‍රොව්ස්කි වැනි අයත් තම රටේ සිදුවූ මෙම දැවැන්ත පරිවර්තනය හදින් දෑසින් සෘජුව අත්විදි,ඒවාට දායක වූ උදවිය.
මේ නිසාම බොහෝවිට සෝවියට් සාහිත්‍යය තුල ප්‍රතිනිර්මානය කෙරුනේ සමාජීය පසුතලයක් සහිත තේමාවන්.සාමාන්‍යයෙන් සාහිත්‍යය හා කලාව වැනි දේවල් සමාජයේ ඉහල ස්ථරයන් හා මධ්‍යම පංතික ස්ථරයන්ට අයත් අය අතරයි සම්පාදනය වෙන්නෙ.එම විෂයට අදාල හැදෑරිම කිරීම සදහා අවශ්‍ය විවේකය හා අධ්‍යාපන පසුබිම බොහෝවිට එම සමාජ කොටස් සතුවීම මෙයට හේතුවයි.සෝවියට් සාහිත්‍යය ගොඩනැගෙන්නේ ඊට වෙනස් විදිහකට වීම විශේෂයක්.එය ඉහල සිට පහලට නොව පහල සිට ඉහලට ගැලූ දහරාවක්.
මේ නිසා වෙනත් සාහිත්‍යයන් සතුව නැති ආකාරයේ සමාජ දේශපාලන පසුතලයක් සහ තේමාවන් සමූහයක් සෝවියට් සාහිත්‍යය තුල දැකිය හැකියි.
චිංගිස් අයිත්මාතව්,මිහයිල් ෂෝලහව් කියන ලේඛකයන් දෙදෙනා(ගෝර්කි හැරුනු විට) සෝවියට් දේශයේ සාහිත්‍යය සම්ප්‍රදාය අධ්‍යනය කිරීමේදී පාදක කරගත හැකි සාම්පලයන් දෙකක්.අයිත්මාතව්ගේ "ගුරු ගීතය"කියන කුඩා නවකතාව අතිශය ජනාදරයට පාත්‍රවූ සම්භාවනීය කෘතියක්.දුෂ්කර ගමකට පැමිනෙන ආධුනික ගුරුවරයෙක් ග‍මට අධ්‍යාපනය ගෙන ඒමට දරන හුදකලා සටන පසුබ්ම් කරගෙන මේ නවකතාව ගොඩනැගී තිබෙනවා.එම ගුරුවරයා සමග ඔහුගේ ශිෂ්‍යාවක් ආදරයෙන් වෙලෙන අතර මේ ආදර කතාව ගලාගෙන යන්නේ විප්ලවයට හසුවූ කිර්ගීසියානු ගමක සිදුවන වෙනස් වීම් ගැන සිත් ගන්නා සුලු ඒත්තු ගැන්වීමක් පාඨකයා තුල ඇති කරමින්.
කාන්ඩ කිහිපයකින් යුතු විශාල නවකතාවක් වන ෂෝලහව්ගේ "දොන් නදිය නිසලව ගලා බසී" කෘතිය දොන් ගග අසබඩ ප්‍රදේශ වල පරම්පරා කිහිපයක කතාන්දරය ගෙනහැර දක්වනවා.නැවතත් රුසියාවේ ඇති වූ සමාජ වෙනස පිලිබද ඉතාම ගැඹුරු හා අතිශය අව්‍යාජ පිලිඹිබු වීමක් එම නවකතාව තුලින් දකින්නට පුලුවන්.

සෝවියට් සාහිත්‍යය තුල ප්‍රවනාත්මක උප සම්ප්‍රදායයක් සැලකිය යුතු ලෙස දැකගැනීමට හැකිවීම තවත් විශේෂ කාරනයක්.යම්කිසි දේශපාලන අරමුනක් වෙනුවෙන් සිය නිර්මාන හැකියාව යෙදවිම ප්‍රවනාත්මක කලාවේ ස්වභාවයයි.විශේෂයෙන් 1918 සිවිල් යුද්ධය හා දෙවනි ලෝක යුද්ධයේදී හිට්ලර්ගේ ආක්‍රමනය කියන සෝවියට් සමාජය මුහුන දුන් බරපතලම තර්ජන ආශ්‍රිතව බිහිවූ නිර්මාන වල මේ ස්වභාවය දකින්නට පුලුවන්.
උදාහරනයක් ලෙස "හතලිස් එක්වැනියා" කියන කෙටිකතාව සැකෙවින් විමසා බලමු.
මර්යූට්කා කියන තරුනියක් වටා මෙම කතාව ගෙතෙනවා.අතිශය දිලිදු නූගත් තරුනියක වන මර්යූට්කා රතු හමුදාවේ සෙබලියක් ලෙස සිවිල් යුද්ධයට බැදෙනවා.ඇය දක්ෂ සටන්කාමියක්.කතාව ආරම්භයේදී මුනගැසෙන විට ඇය සතුරන් 40 දෙනෙකු ඉලක්කය කොට ගෙන වෙඩි තබා ඇති බවට ගනන් සාදාගෙන සිටිනවා.
ඇය අයත් හමුදා කන්ඩය මේ අතර සටනකට පැටලෙනවා.එම සටනේදී සතුරු "සුදු හමුදාවේ"(රුසියන් විප්ලවයට පසු විප්ලවයට විරුද්ධව කැරලි ගැසූ හිටපු වංශාධිපතින්,නිලධරයන්ගේ නායකත්වය සහිත හමුදාව මේ නමින් හැදින්වුනා) කිහිප දෙනෙක් මර්යූට්කාගේ කන්ඩයේ අත් අඩංගුවට පත්වෙනවා.එහි සිටි සුදු හමුදා කපිතන් කෙනෙක් සිරභාරයට ගන්නා මර්යූ‍ට්කාගේ අනදෙන නිලධරයා එම සිරකාර කපිතන් බලා කියා ගැනීම මර්යූ‍ට්කාට පවරනවා."මොනම තත්වයක් යටතේවත් මොහුට පලා යන්න ඉඩදෙන්න එපා"-මේ මර්යූට්කාට ලැබෙන අනයි.
සිරකාර කපිතන්ව බෝට්ටුවකට නංවාගන්නා මර්යූට්කා තව කිහිප දෙනෙකු සමග අභ්‍යන්තර සයුරක් තරනය කරනවා.එහිදී අතරමග බෝට්ටුව කුනාටුවකට හසුවී විනාශ වන අතර මර්යූට්කා සහ සිරකරුවා ජනශුන්‍ය දූපතකට පාවෙනවා.
ඉන්පසු එලඹෙන්නේ ජනශුන්‍ය දූපතේ ජීවිතය ගැටගසා ගැනීමේ සටන.දෙදෙනා සතුරු පාර්ශව දෙකක යුද වැදුනු අය වුනත් කපිතාන්ට හා මර්යූට්කාට ජීවත්වීම පිනිස එකට වැඩකිරීම හැර වෙන විකල්පයක් නැහැ.පැල්පතක් අටවා ගෙන,ආහාර සොයමින් මේ දෙදෙනා අරඹන ජීවිතය නොබෝ කලෙකින්ම දෙදෙනා අතර ප්‍රේමයක් බවට පත්වෙනවා.රසවත් සිදුවිම් වලින් ගහනව කාලය ගෙවී යන්න පටන් ගන්නවා.
යම් කාලයකට පසු අවසානයේ එක් දිනෙක ඈත සයුරේ යාත්‍රා කරන නෞකාවක් මෙ දෙදෙනාගේ ඇස ගැටෙනවා.ඒ තමයි මේ දෙපල පුල පුලා බලා සිටි මොහොත.පාලු දූපතෙන් මිදී යලි නිවෙස්බලා යාමට නෞකාව උදව් කරගන්න පුලුවන්.ගිනිමැලයක් ගසා දුම් නංවා කෙසේ හෝ නෞකාවේ අවධානය තමන් වෙත යොමුකරගන්න මේ දෙදෙනා සමත් වෙනවා.ඉතින් පෙම්වතුන් යුවල ගලවාගනු වස් නෞකාව ක්‍රමයෙන් දූපත වෙත ලගාවෙනවා.
දූපතට හොදටම නෞකාව ලංවූ විට මර්යූට්කා දකින්නේ කුමක්ද?එම නෞකාව සුදු හමුදාවට අයත් යුද්ධ නැවක් බව ඇය දකිනවා.තම "සගයන්ගේ" නැවක් දකින කපිතාන් තරුනයා සතුටින් ඔල්වරසන් දෙන්න පටන් ගන්නවා.ඒක ඔහුට විශාල සතුටක්.කපිතාන් ඔල්වරසන් දෙද්දී මර්යූට්කා ඔහු දෙස බලා සිටිනවා.ඇය තුල විවිධ හැගීම් පෙරලි කරන්න ගන්නවා.
නැව ආවිට කපිතාන් එහි නැගී යලි සිය සගයන් අතරට යනු ඇති."මොනම තත්වයක් ‍යටතේවත් මොහුට පලා යන්න ඉඩ දෙන්න එපා"-තමන්ට භාර වූ වගකීම මර්යූට්කාගේ හිසට නැගෙනවා.ඉතිරි වී තිබෙන කාලය සීමිතයි.මර්යූට්කා විකල්ප දෙකක් මැද අතරමං වෙනවා.
සිය පෙම්වතාට ගැලවී යන්න ඉඩ දෙනවාද?තමන්ගේ වගකීම ඉටු කරනවාද?
පුද්ගලික ප්‍රෙමයද?සිය විශ්වාසයද?
වහා තීරනයකට එන මර්යූට්කා හින බැදි රිවෝල්වරය අතට ගන්නවා.ඉක්බිති කපිතන්ගේ(සිය පෙම්වතාගේ) හිස් කබල පුපුරා යන ලෙස වෙඩි තබන ඇය ඔහු එතනම මරා දමනවා.
අවසන ඔහුගේ මලකද බදාගන්නා ඇය වැලපෙන්නට පටන් ගන්නවා.
හතලිස් දෙනෙක්ට වෙඩි තැබූ ඇයගේ හතලිස් එක්වැනි ‍ඉලක්කය වූයේ සිය පෙම්වතායි."හතලිස් එක්වැනියා"කතාවේ සාරාංශය එබදුයි.
මෙවැනි කෙටිකතාවක් "ප්‍රචාරකවාදී"යැයි ඇතැම් විට චෝදනාවට ලක්විය හැකි වුනත් තේරුම් ගත යුත්තේ ඒවා නිර්මානය වෙන සන්දර්භයයි.පුද්ගලිකව ආපසු යමක් අපේක්ෂා නොකර වඩා සාධාරන සමාජයක් වෙනුවෙන් සටන් කල රුසියානු ගැහැනුන් සහ මිනිසුන්ගේ ආධ්‍යාත්මය මෙවැනි කතාවක ආත්මය ලෙස සටහන් වී තිබෙනවා.

කෙසේ නමුත් සෝවියට් සාහිත්‍යයේ තවත් පැතිකඩ කිහිපයක් තිබෙනවා.ලමා සාහිත්‍යය හා විද්‍යා ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍යය ඒ අතර අතිශය විශිෂ්ටයි.සෝවියට් ලමා කතා අප රට කුඩා ලමුන් පවා එක්තරා කාලයක ඉතා සෙනෙහසින් වැලද ගන්නා ලද එකක්.
(අනිත් සියලු කතා අමතක කලත් ඔබත් සමහර විට රසවිද ඇති "වැඩබැරි දාස"කතා පෙල මතක් කරගන්න)
සමාජමය සංවේදීතාවයක් සහිතව ගොඩනැගුන සෝවියට් සාහිත්‍යය කියන්නේ කො‍හොම වුනත් ඕනෑම කියවන්නෙක් තුල විශාල වෙනස්කමක් ඇති කල හැකි වර්ගයේ සාහිත්‍යයක්.සමාජවාදී අදහස් වලට ආකර්ෂනය වෙන බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ දේශපාලන හෝඩියේ අ යන්න ඉගෙන ගත්තේ සෝවියට් සාහිත්‍යය ඇසුරින්.
වඩා නිදහස් හා සාධාරන ලෝකයක් ගොඩනගනු වස් එක්තරා යුගයක,එක්තරා දේශයක සාමාන්‍ය ගැහැනුන් හා මිනිසුන් ගෙන ගිය ‍යෝධ සටන නිර්ව්‍යාජ විදිහට එම සාහිත්‍යය දහරාව තුල සටහන්ව තිබීම ඊට හේතුවයි.

සෝවියට් සාහිත්‍යය සම්බන්ධයෙන් තියෙන ප්‍රබල විවේචනයක් නම් එය ප්‍රචාරකවාදී එකක් බවයි.ඒ කියන්නේ සාහිත්‍යයික අගය මරාගෙන දේශපාලන සන්නිවේදනය පිලිබද අරමුනක් ඒ තුල තිබෙන බව බො‍හෝ විට බටහිර සාහිත්‍යය විචාරකයන් විසින් මතු කරන අදහසක්.
මේ නිරීක්ෂනය බැරෑරුම් ලෙස ගත යුතු නිරීක්ෂනයක්.එනම් එහි යම් සත්‍යතාවයක් තියෙනවා.පසුකාලින සෝවියට් නිර්මාන බොහෝමයක් මුල් ඒවා වගේ සාර්ථක නොවීමට මෙම ප්‍රචාරකාත්මක ලක්ෂනය හේතුවක් වුනා.මෙම "ප්‍රචාරකවාදී වීම" සෝවියට් දේශයේ දේශපාලනයේ පසුකාලයක නැගී ආ නිලධාරිවාදී පිරිහිමත් එක්කම සම්බන්ධ කරල සාකච්ඡා කල යුතු සිදුවීමක්.සෝවියට් සාහිත්‍යය සමස්තයක් ලෙසම ප්‍රචාරකවාදීද?හැම කෘතියකටම ඒ චෝදනාව වලංගුද?"ප්‍රචාරකවාදය"තුලම කලාවක් හොයාගන්න බැරිද?
මෙවැනි දේවල් ගැන කතාකරන්න මෙම ලිපියේ ඊලග කොටස වෙන් කෙරෙනවා.
කෙසේ වෙතත් අවසන් වශයෙන් කිව යුත්තේ මේ කිසිදු කරුනකින් සෝවියට් සාහිත්‍යය දහරාව තුල ඇති සුවිශේෂි අනන්‍යතාවය,එහි වෙනස හා එහි කලාත්මක අපූර්වත්වය අවප්‍රමානය කල නොහැකි බවයි.

Tuesday, June 2, 2009

ජවිපෙ හා කොටි සංවිධානය - එකක්ද?


දෙමල ඊලම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුන නැමැති දේශපාලන ව්‍යාපාර දෙක නිදහසින් පසු ලංකාවේ දේශපාලන හැඩගැස්මට බරපතල ලෙස බලපාන ලද ව්‍යාපාර දෙකකි යන්න පැහැදිලි කරුනක්.මේ ව්‍යාපාර දෙක සමජාතීය එහෙම නැතිනම් එකම ගොඩකට දැමිය හැකිය යන අදහස සමාජයේ සැලකිය යුතු ලෙස ජනප්‍රිය ව පවතින බව පෙනෙනවා.විශේෂයෙන් මෙම සංවිධාන දෙක විසින් මෙහෙයවූ සන්නද්ධ නැගිටීම් දෙක විනිශ්චය කරන විට මෙම විනිශ්චය එලියට එනු බොහෝවිට දැකිය හැකි දෙයක්.

71/88 නැගිටීම්=ඊලාම් අරගලය කියන සමීකරනය මානයන් දෙකකින් ඉදිරිපත් වෙනවා දකින්න පුලුවන්කම තියනවා.

-අ) සමාජයේ එදිනෙදා කතාබහ ඇතුලෙ සරල මානයකින් මෙම අරගල දෙක සමජාතීය ලෙස අර්ථකතනය වෙනවා.
*ජවිපෙත් යුද්ධ කලා කොටිත් යුද්ධ කලා
*ජවිපෙ දේපල විනාස කලා කොටිත් දේපල විනාස කලා
*ජවිපෙ සිංහල ත්‍රස්තවාදීන් කොටි දෙමල ත්‍රස්තවාදීන්
සී.ඒ.චන්ද්‍රප්‍රේම නමැත්තා දිවයින පුවත්පතට ලියන ලිපියකින් රෝහන විජේවීර/ප්‍රභාකරන් සිංහල/දෙමල ත්‍රස්තවාදයට නිදසුන් ලෙස අනුපිලිවෙලින් දක්වා තිබුනා.

-ආ) එක්තරා අන්දමක "ප්‍රබුද්ධවාදී" මානයකින් මෙම ව්‍යාපාර දෙක සමජාතියයි කියල විස්තර වෙනවා තවත් අතකින් දකින්න පුලුවන්.
*සිංහල හා දෙමල ජාතිකවාදී ව්‍යාපාර දෙකක් ලෙස මෙම සංවිධාන දෙක හැදින්වීම
*වමේ පක්ෂවල පාවාදීම් නිසා ඇතිවූ සුලු ධනේශ්වර නැගි‍ටීම් දෙකක් ලෙස උක්ත කැරලි තේරුම් කිරීම(මෙය ට්‍රොට්ස්කිවාදී අදහස් දරන කුඩා කවයන් විසින් බෙදාගනු ලබන පොදු අදහසකි)
*වරප්‍රසාද නොලත්/කුලහීන තරුනයන්ගේ අසහනය තුලින් මතුවූ ව්‍යාපාර දෙකක් නිසා මේ දෙක එක ගොඩකට වර්ග කිරීම වැනි විග්‍රහයන් ඒ තුල දකින්නට පුලුවන්.
මෙම ලිපියෙන් කෙටි විමසුමකට ලක්කෙරෙන්නේ මෙසේ මෙම සන්නද්ධ නැගිටීම් දෙක එක ලේබලයක් යටතේ වර්ගීකරනය කිරීම කෙතරම් සාධාරනද යන අදහසයි.

යම් ප්‍රපංචයන් දෙකක් සංසන්දනය කරල ඒ දෙකෙහි සමාන අසමානකම් ඇසුරෙන් නිගමන වලට ඒම සාදෘශ්‍ය අනුමානය කියල විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂනයේදී හැදින්වෙනවා.දැන් සිකුරු ග්‍රහයා සහ පෘථිවිය ගත්තම පෘථිවියෙහි ජීවින් සිටින අතර සිකුරුවල ජීවින් ඉන්නවාද යන්න නිගමනය කිරීමට යනවිට මේ දෙක අතර සමාන/අසමාන ලක්ෂන නිරීක්ෂනය කරන්න පුලුවන්.
ප්‍රමානය අතින් ගත්විට සමාන ලක්ෂන විශාල ප්‍රමානයක් දක්වන්න පුලුවන්.ග්‍රහයන්ගේ විශාලත්වය,ගුරුත්වාකර්ෂනය,අවුරුද්දට ඇති දින ගනන,වායුගෝලයේ ජලවාෂ්ප ඇති බව,ස්කන්ධය වගේ සාධක ගත්තම ග්‍රහයන් දෙපලම එම සාධක අතින් එතරම් වෙනසක් දක්වන්නේ නැහැ.
නමුත් මෙම සමාන ලක්ෂන ඇත්ත වශයෙන්ම "මතුපිට"ස්ථරයේ පවතින ලක්ෂන.තරමක් ගැඹුරු අඩියකට යද්දි ජීවින් සිටී යන්නට විරුද්ධ ගුනය අතින් ප්‍රබල සාධක පවතිනු දකින්නට හැකියි.කෙතරම් සමාන කම් තිබුනත් සිකුරු මත වායුවක් ලෙස වැඩිපුර තියෙන්නෙ ජීවයට ඉඩ නොදෙන අංගාරික අම්ල.එහි උෂ්නත්වය ජීවයට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් අධිකයි.අනිත් අතට දැඩි පීඩනයක් එහි මතුපිට පවතිනවා.ජලවාෂ්ප තියෙනවා යැයි කීවත් එම ප්‍රමානය නොගිනිය හැකි තරම් සුලු ප්‍රමානයක්.
දැන් මතුපිට ස්ථරයේ සමාන ලක්ෂන කෙතරම් පැවතියත් ඇතුලත ව්‍යුහයේ තියන තීරනාත්මක අසමාන ලක්ෂන හින්දා පෘථිවිය හා සිකුරු ජිවය ඇතිවීම කියන කාරනයේදී සමජාතිය ප්‍රපංචයන් ලෙස සැලකීමට විදිහක් නැහැ.
අපේ ප්‍රස්තුත මාතෘකාවට ප්‍රවේශ වුවහොත් ජවිපෙ හා කොටි සංවිධානයේ ‍දේශපාලන නැගිටීම් අතර පෙර දැක්වූ ලෙසම සමාන ලක්ෂන ගනනක් පෙන්වාදෙන්න පුලුවන්.දෙකම සන්නද්ධ ලෙස රාජ්‍යයට එරෙහිව කෙරුනු නැගි‍ටීම්.දෙකම පාර්ලිමේන්තුවාදය බැහැර කලා.සංයුතිය අතින් ගත්තම දෙකේම කොටස්කරුවන් වුනේ අවවරප්‍රසාදිත තරුන කොටස්.නැගිටීම් දෙකම ආන්ඩුව අතින් බරපතල ලෙස පරාජය කෙරුනා.
මෙවැනි සමාන ලක්ෂන පැවතුනත් කාරනා කිහිපයක් මත මෙම ව්‍යාපාරයන් දෙක තීරනාත්මක ලෙස එකක් අනෙකෙන් වෙන් කරනු ලබනවා.ව්‍යාපාරයන් අභ්‍යන්තරයෙහි පවතින මෙම "අසමානතා" ගැට්ටේ පවතින සමානතා අබිබවන ප්‍රබලත්වයක් සහිතයි.
එම අසමානතාවයන් සටහන් කරගැනීමට උත්සාහ කරමු.

1.ජවිපෙ යනු ප්‍රධාන වශයෙන් පංති ස්වරූපයක් සහිත ව්‍යාපාරයක්.71/88 අරගල දෙකෙහිම න්‍යෂ්ඨිය පාංතික හැඩගැස්මක් එක්කයි සකස් වුනේ.එනම් ජවිපෙ දේශපාලනය පංති දේශපාලනයක්.(class politics)
මීට වෙනස් ලෙස කොටි සංවිධානයේ දේශපාලනය වාර්ගික දේශපාලනයක් (ethnic politics) ලෙසයි එලියට එන්නෙ.
සමාජයේ පීඩිත පංතීන් අතරින් පැනනැගුනු ජවිපෙ එම පංති හැඩගැසීම ගැන සවිනඥානිකවූ දේශපාලනයකයි යෙදුනේ.මෙය ඉතාම තීරනාත්මක කාරනයක්.සංවිධාන දෙකක් එකම සමාජ පසුබිමකින් පැන නැගුනු පමනින් ඒ දෙක එක ගොඩකට දැමීම නිවැරදි නැහැ.කොටි සංවිධානයෙහි සංයුතිය හැදෙන්නෙත් පීඩිත සමාජ ස්ථරයන්ගෙන් වුනත් එය වාර්ගික පදනමකින් දේශපාලනය කල අතර "පංතිය"යන්න ඔවුන්ගේ චින්තන පරාසයට අදාල නොවූවක් වුනා.මේ නිසා අන්තිමේදී කොටි සංවිධානය තමිල්නාඩුවේ ධනපති දේශපාලනකයන් හා ගෝලීය ධනවාදයේ බලකනු මත විශ්වාසය තියන තැනකට තල්ලු වීම සිදුවුනා.එහි කූටප්‍රාප්තිය වුනේ 2002 අප්‍රේල් පැවති පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදී ඇන්ටන් බාලසිංහම් කොටි සංවිධානයේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය "විවෘත වෙලදපොල ආර්ථිකය"යැයි පැවසීම.පීඩිත ස්ථරයන් වලින් ආ පිරිස් වලින් සැදුම් ලද්දත් අවසානයේ එම ස්ථරයන් අනුකම්පා විරහිතව සූරාකනු ලබන ගෝලීය ධනවාදය සිය දර්ශනය ලෙස පිලිගන්නා තැනට එම සංවිධානය තල්ලු වී ගියේ හුදු වාර්ගික තැනකට එහි දේශපාලනය ලඝු වුන නිසා.ජවිපෙ කැරලිවලදී රාජ්‍ය බලය උදුරා ගැනීම සදහා තුවක්කු පත්තු වනවිට කොටි සංවිධානයේ තුවක්කු තමන් මෙන්ම දුක්විදින සිංහල/මුස්ලිම් නිර්ධනීන් වෙත පත්තු වුනේ එහි පදනම් දර්ශනය වාර්ගිකත්වය පමනක් වුන නිසා.

2.මෙම අරගල දෙකෙහි අනෙත් තීරනාත්මක වෙනස වනුයේ ඒවා ගමන් කල දිශානතියයි.එනම් නැගිටීම් දෙකෙහි අරමුනුයි.
ලංකාව කියන රාජ්‍යයේ රාජ්‍ය බලය 1948න් පසු දිගටම එක්තරා වරප්‍රසාද ලත් පංතියක් අතයි රැදී තිබුනෙ.මෙම බලය උදුරා ගැනීම ජවිපෙ දේශපාලනයෙහි අරමුන වුනා.මතුපිටින් ජවිපෙ කැරලි තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරන කෙනෙක් විශේෂයෙන් එහි තිබුනු දේශප්‍රේමී සටන්පාඨ නිසා ඒවායේ අරමුන වෙන එකක් යැයි නිගමනය කරන්නට ඉඩ තිබෙනවා.ජවිපෙ නොවන,අගතිගාමී නොවන වාමාංශික අදහස් දරන කොටස් පවා(ජවිපෙ සම්බන්ධ අඝාත වෛරයකින් පෙලෙන "වමේ"කොටස් නොවෙයි) මේ කාරනය සම්බන්ධව ප්‍රශ්න කරනු දැකිය හැකියි.
නමුත් ඇත්ත කරුන නම් එම දේශප්‍රේමී සටන්පාඨ එලියට ආවේ අරගලයෙහි ආවරනය ලෙසින් බවයි.විශේෂයෙන් නැගිටීම් වලට මධ්‍යම පාංතික කොටස් වල සහය දිනාගැනීමේ අරමුනින් එම සටන්පාඨ මතු කෙරුනු අතර ජවිපෙ දේශපාලනයෙහි "හරය"ලෙස නැගිටීම් දෙකෙහිම පැවතියේ බලයේ ඉන්නා පංතිය රාජ්‍ය බලයෙන් අස්වාමික කිරීම බව විශේෂයෙන් එහි ලේඛන හා අභ්‍යන්තර ප්‍රකාශන අධ්‍යනය කරද්දි පැහැදිලි වෙනවා.

"ජනතා විමුක්ති පෙරමුන බිහිවූයේ මේ රටේ නිර්ධන පංති රාජ්‍ය බලය ගොඩනැගීම උදෙසා නිර්ධන පංතිය පංතියක් වශයෙන් සංවිධානය කිරිමේ ක්‍රියා මෙහෙවර සපුරාලනු වස් අත්‍යව්‍යශ්‍ය නිර්ධන පංති විප්ලවකාරි පක්ෂයෙහි පෙරගමන්කරු හැටියටය.එය නිර්ධන පංති විප්ලවකාරී පක්ෂයේ කලල ස්වරූපයයි.කලල අවධියයි.ඔවු!කොමසාරිස් මහත්වරුනි,ධනේශ්වර පංතියේ රාජ්‍ය බලය අහෝසි කරලනු සදහාත් නිර්ධන පංතියේ රාජ්‍ය බලය ගොඩනගනු සදහාත් අප පෙනී සිටින බව ඉදුරාම පැවැසිය යුතුය"
( රෝහන විජේවීර 71 අප්‍රේල් සිදුවීම පිලිබද නඩු විභාගයේදී කරන ලද ප්‍රකාශය - "අප මරා දැමුවද අප නගන හඩ සදා නොමියෙනු ඇත ,32පිට)

කෙසේ නමුත් කොටි සංවිධානය ඉලක්ක ගත වූයේ ලංකාවේ දෙමල ජනයාට වෙනම රාජ්‍යයක් දිනාගැනීමේ දිශාව වෙතයි.වාස්තවික ලෙස කියනවා නම් තිබෙන රාජ්‍ය බෙදීමෙන් ඉක්බිති පිරිසිදු දෙමල රාජ්‍යයක් උතුරු නැගෙනහිර භූමියෙහි ස්ථාපනය කිරීම ඔවුන්ගේ අරමුන වුනා.මෙම නැගිසිටීමට අතිශය සාධාරන හේතු පැවතියා.එසේ නමුත් කොටි සංවිධානයේ තනි දෙමල රාජ්‍යයක් පිලිබද සටන්පාඨය ස්ථාපනය වෙන්නෙ ඉදිරිගාමී තැනකට වඩා පසුගාමී තැනක බවයි අපේ වැටහීම.සිංහල හා දෙමල රාජධානි විදිහට ලංකාව බෙදිල තිබුනෙ වැඩවසම් යුගයේ.බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය සමග ලංකාව නව අවදියකට(ධනවාදය)පිවිසීම සමග ලංකාව බහුවර්ග ජාතික රාජ්‍යයක් බවට පරිනාමය වෙලා ජනගහනය මිශ්‍රවීම සිදුවුනා.නැවත සංකිලිගේ යුගයේ තිබුන "දෙමල රාජ්‍යය"ස්ථාපනය කරනු!යැයි ඉල්ලීම මේ අනුව ඉතිහාසයේ පසුපසට යාමට උත්සාහ කිරීමක්.මේ පරිනාම විරෝධී ඉල්ලීම ඉටුකරගනුවස් අතිශය දරුනු ගනයේ වාර්ගික ශුද්ධකරනයන් වෙත යාමට පවා කොටි සංවිධානයට පසුව සිදුවුනා.

3.තෙවන වෙනස මෙම සටන් ක්‍රියාමාර්ග ලෝක දේශපාලනය ඇතුලෙ ස්ථානගත වුන ආකාරය.මෙය ඉහත 1 හා 2 සමග ගැටගැහෙනවා.ලෝකයේ දේශපාලනය කියන්නෙ පසුගිය දශක කිහිපය තුලම අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල බලාධිකාරිය මත සකස් වුන එකක්.රාජ්‍ය බලය උදුරා ගන්න පංති පදනමින් සිදුවුන ජවිපෙ නැගිටීම කිසිදු තත්වයක් යටතේ හෝ මෙම අධිපතිවාදී දේශපාලනයේ අනුකම්පාවට ලක්නොවූ අතර ඊට සපුරා වෙනස් විදිහට රාජ්‍යය ජාතිකත්ව පදනමින් බෙදීමට කොටි සංවිධානය පැත්තෙන් කෙරුන අරගලය අධිපතිවාදී දේශපාලනයෙහි සානුකම්පාව/අනුග්‍රහය අඩු වැඩි වශයෙන් දිනාගත්තා.
ලංකාවේ රජය හා ජවිපෙ අතර තිබුන යුද්ධයේදී මානව හිමිකම් පිලිබද සදහනකුදු මතු නොකරන අධිපතිවාදී රටවල් කොටි සංවිධානය හා රජය අතර යුද්ධයේදී මානව හිමිකම් වැනි සටන් පාඨ බරපතල ලෙස ඉදිරියට ගත්තා.ඇත්තෙන්ම එය සිදුවුනේ ඇතැම් සිංහල ජාතිකවාදීන් හිතන විදිහට කොටි ගැන ආදරයකට නෙමෙයි.ලංකාව වැනි රටවල් කලමනාකරනය කරන්න අභ්‍යන්තර ගැටුම් පැවතීම එම අධිපතිවාදී රටවල්වලට වාසිදායක වන නිසා.ඇනිටා ප්‍රතාප් වැනි "ලිබරල්"මතවාදයන්ගෙන් ශික්ෂනය වුන මාධ්‍යවේදින් පවා කොටි සංවිධානය දෙස සානුකම්පිතව බලන අයුරුත් ජවිපෙ නැගිටීම වැදගැම්මකට නැති,විනාශ වෙන තරමට හොද එකක් ලෙස නිරීක්ෂනය කරන අයුරුත් ඇයේ island of blood වැන්නක් කියවන විට පැහැදිලි වෙනවා.මෙම "ලිබරල්වාදීන්ට" ethnic politics දරාගත හැකි/සහය දිය හැකි දෙයක් වුනාට class politics කෙසේවත් දිරවාගත හැකි දෙයක් වුනේ නැහැ.

4.සිවුවැනි කරුන ලෙස මෙම අරගලයන්ගේ දැක්ම සකස් වුන මූලාශ්‍රයන් අතර තිබෙන වෙනස සලකා බැලිය යුතුයි.
ජවිපෙ නැගිටීම් දෙක වාමවාදී හැඩයක් සහිත නැගිටීම් දෙකක්.මාක්ස්වාදී සමාජ න්‍යායෙහි ආභාසය එම සංවිධානය වෙත මුල සිටම පැවතුනා.ජවිපෙ මෑතකාලීන ඇතැම් උපක්‍රම-විශේෂයෙන් ජාතික ප්‍රශ්නය අරභයා ඔවුන් කල තෝරාගැනීම්-මාක්ස්වාදි කතිකාවත තුල සාධාරනීකරනය කල හැකිද?කියන ප්‍රශ්නයට යම් වලංගුතාවයක් තිබෙනවා.එසේ වුනත් ජවිපෙ සන්නද්ධ දේශපාලනය මාක්ස්වාදී චින්තනයෙන් පෝෂනය වූ හා ආභාසය ලද එකකි යන්න පැහැදිලියි.
කොටි සංවිධානයේ සටන හා 71/88 අතර තියුනු වෙනසක් ඇති කරන සාධකයකි එවැනි සමාජ න්‍යායක ආභාසය/නායකත්වය එම සංවිධානයට නොවීම.දකුනේ ආන්ඩු විසින් ගන්නා ලද මහ ජාතිවාදී පියවර වලට ප්‍රතිචාර ලෙස පැනනැගුනු ආවේගාත්මක වාර්ගික ප්‍රතික්‍රියාවක් මිස දියුනු දේශපාලන න්‍යායක ආභාසය නොලැබීම මගින් කොටි සංවිධානය ඉතා පහසුවෙන්ම සුලු ජාතික ජාතිවාදයේ ගොහොරුවේ ගිල්වා දමනු ලැබුනා.
(ඊලාම් සටන් සංවිධාන අතරින් උමා මහේෂ්වරන්ගේ කන්ඩායමට සාපේක්ෂව පරිනත වාමවාදී නැඹුරුවක් පැවති බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.සිංහල ජනතාව වෙත තමන්ගේ සටනට සහයෝගය දෙන ලෙස ඉල්ලමින් ගුවන් විදුලි සේවයක් පවා ඔවුන් 80 දශකයේ මැද භාගයේදී පවත්වාගෙන ගියා.කෙසේ නමුත් එම සංවිධානය කොටි සංවිධානය අතින් සමූලඝාතනය කෙරුනා)

ජවිපෙ හා කොටි සංවිධානය යන දෙකේම කැරලි ගැසීම,රාජ්‍යය සමග යුද වැදීම වගේ මතුපිට සමාන ලක්ෂන පැවතියත් ව්‍යුහාත්මකව තිබෙන මෙම ගැඹුරු වෙනස්කම් විසින් මෙම සන්නද්ධ අරගල දෙක එක ගොඩකට දැමීම වලකනු ලබනවා.ගැට්ටේ තිබෙන සමානකම් වලට වඩා මධ්‍යයේ තිබෙන වෙනස්කම් වඩා ප්‍රබලයි.
කෙසේ නමුත් මෙම සටන් දෙකෙහිම පැවති සිත් ගන්නා සුලු සමානකමක් ගැනත් අවසාන වශයෙන් අවධානය යොමු කල යුතුයි.ඒ එම සංවිධාන වල ක්‍රියාධරයන්ගේ තිබුනු අසමාන කැපකිරීමේ හැකියාව සහ විනයගරුක බව.රාජ්‍යයට එරෙහි වුන "පදනම"එකිනෙකට සපුරා වෙනස් වුනත් රාජ්‍යය සමග ගැටිමේදී මෙම අරගල දෙකේම සටන්කාමී තරුනයන් සතුව තිබු ධෛර්ය සම්පන්න බව විස්මය ජනක එකක්.
ඒ විස්මයජනක ධෛර්ය එක්තරා අන්දමක සුබ ලකුනක්.සිංහලයාගේ හා දෙමලාගේ නිදහස එකිනෙකා මරගැනීම තුල නොවෙයි,සිය සැබෑ සතුරා වන පවතින සමාජ ක්‍රමයට අභියෝග කිරිමේ මාවත තුලින් වැටී තිබෙන බවට වන නිවැරදි දැක්ම එක්ක සමග එම ධෛර්ය හා එඩිතරබව බද්ධ වුවහොත්,මේ කුඩා කොදෙව්වේ සිදුකල හැකි ශ්‍රේෂ්ඨ වෙනස්කම් අපමනයි.