Thursday, August 13, 2009

පොලිසියට ගල් ගසනු!




පොලිසිය මේ වනවිට කොයි තරම් ගර්හිත ආයතනයක තත්වයට පත්වී තියෙනවාද කියන එක පැහැදිලි වෙන සිදුවීම් ගනනාවක් පසුගිය කාලයේ ජාතික මට්ටමින් අවධානයට යොමුවුනා.
මේ සම්බන්ධ ආසන්නතම සිදුවීම් දෙක නම් නිපුන රාමනායක නැමැති SLIIT ආයතනයේ ශිෂ්‍යයාව පැහැරගෙන යාමේ සිදුවීම සහ අද වාර්තා වුන අගුලාන ප්‍රදේශයේදී තරුනයන් දෙදෙනෙක් පොලිස් අත්අඩංගුවේදී මරා දැමීම සම්බන්ධ සිදුවීමයි.
පසුගිය කාලයේ පාතාල ලෝකයේ අපරාධකරුවන් මරනවා යැයි කියමින් නීතියට පිටින් පුද්ගලයන් ගනනාවක් ඝාතනය කොට තිබුනා.එසේ ඝාතනය කොට තිබුනේ පොලිසිය විසින්.රාමනායක සිදුවීමේදී පුද්ගලික කාරනයක් මත එම ශිෂ්‍යයාව පාතාලයට ගෑවීමට සිද්දියට අදාල ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි උත්සාහ කොට තිබුනා.පාතාලයේ අය නීතියට පිටින් මරාදැමීමේ "වීර" ව්‍යාපෘතිය නිසා චූන් වී සිටි පොදු සමාජයේ ඇස් ඇරවන සිදුවීමක් බවට මෙය පත්වෙනවා.
රටක ව්‍යවස්ථාපිත නීතියට පිටින් පොලිසිය වේවා වෙනත් ආයතනයක් වේවා ක්‍රියාත්මක වෙන එක ඉතාම අහිතකර දෙයක්.පොලිසියට හෝ ඹ්නෑම වෙනත් ආයතනයකට අන්තනෝමතින බලයක් ලැබෙන විට එය පෙරලා සමාජයට එරෙහිව යොදාගැනෙනවා කියන එක රාමනායක සිදුවීම ආශ්‍රයෙන් පැහැදිලි වෙනවා.
අගුලානේදී තරුනයන් දෙදෙනෙක් ඝාතනය කිරීමත් එබදු අවස්ථාවක්.ප්‍රසිද්ධියට පත් නොවුනත් පොලිසි තුලදී බරපතල පහරදීම් බලය,අයුතු ලෙස යොදා ගැනීම් සිදුවෙනවා කියන එක රහසක් නෙමෙයි.පොලිසිවලට එන පුද්ගලයාගේ ඇදුම,සමාජ තරාතිරම අනුව මේ සැලකීම වෙනස් වෙන අතර පොදුවේ සාමාන්‍ය ජනයාට පොලිසියෙන් ලැබෙන සැලකීම එතරම් "මිහිරි"එකක් නෙමෙයි යන්න පැහැදිලියි.

දැන් මෙතන ගැටලුවක් තිබෙන බව හැමෝම පිලිගන්නවා.රාමනායකගේ සිදුවීම,අගුලාන ඝාතනය වැනි සිදුවීම් හෙලා නොදකින කෙනෙක් නැහැ.ඇතැමුන් මේ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් අතිගරු ජනාධිපතිගේ මැදිහත්වීම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.තව සමහරුන්ට අනුව පොලිසියේ බහුතරය හොද අය.වැරදි කරන කිහිප දෙනෙක් ඉන්නවා.ඒ අයට දඩුවම් කලාම සේරම විසදෙනවා.
නමුත් අපි කල්පනා කරන ආකාරයට මෙතන ගැටලුව තියෙන්නේ ඒ ඒ පොලිස්කාරයාගේ නෙමෙයි.මෙතන ඇත්ත ගැටලුව ව්‍යුහාත්මක එකක්.ඇත්තටම වරද තිබෙන්නෙ පොලිසිය නැමැති ආයතනය තුලමයි.ඒ ආයතනය ව්‍යුහාත්මකව ගොඩනැගිල තියෙන ආකාරය සලකන විට මෙවැනි අයුක්තීන් සිදුවීම වලක්වන්නට බැහැ.‍
වෙන විදිහකින් කියනවා නම් පොලිස්කාරයන්ගේ මේ පාදඩකම් වූ කලී පොලිසිය කියන ආයතනයේ ආයතනික පදනමේම තිබෙන දෝෂයක් නිසා ඇති වී තියබන තාර්කික ප්‍රකාශනයන්.
මේ කාරනය අපි තවදුරටත් පැහැදිලි කරගනිමු.
ඇත්තටම අපේ රටේ පොලිස් සේවය මහජන සේවයක් ලෙස ගොඩනැගිල තියෙන එකක් නෙමෙයි.මේ නිසා මහජනතාවට වග කිව යුතු ස්වරූපයක් පොලිසිය වෙතින් දකින්නට නැහැ.පොලිස් නිල ඇදුම විසින් යම් අධිකාරී බලයක් පොලිස් නිලධාරියා වෙත ආරෝපනය කරනවා.
මෙතනදී පොලිසිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ මහජන සේවයකට වඩා මහජනයාට ඉහලින් වැජඹෙන අධිකාරියක් විදිහට.
සේවයක සහ අධිකාරියක වෙනස තේරුම් ගන්න අපිට වර්තමාන ග්‍රාම සේවක සහ පැරනි ආරච්චිරාල/ගම්මුලාදෑනියා සසදන්න පුලුවන්.
පැරනි ගම්මුලාදෑනියා ගමේ බලවතා ලෙස කටයුතු කලා.ඔහුට අවශ්‍ය අයට අච්චු කලා.හොරෙන් දඩයම් කලත් තමන්ට මස් ගෙනල්ලා දෙන කෙනාට සැලකුවා.නැති අයව දඩුකදේ ගැහුවා.ඔහුගේ අධිකාරි බලය සමාජය පිලිගත්තා.එය පාලනය කරන යාන්ත්‍රනයක් තිබුනෙ නැහැ.
මේ නිසා කොයිතරම් "දැහැමි"කෙනෙක් එම තනතුරට පත්වුනත් එම තනතුරේම තියෙන අන්තනෝමතික බලය විසින් ඒ පුද්ගලයාව කාලයත් සමග අධිකාරිවාදී පීඩකයෙක්ගේ තත්වයට පත්කලා.
මෙම පැරනි ක්‍රමය වෙනුවට වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ සේවයක්.මේ අනුව ග්‍රාම නිලධාරිවරයෙක් ගමට පත්ව සිටිනවා.ගම්මුලාදෑනියා ගමේ දාන ලද සෙල්ලම් දැමීමේ හැකියාව ග්‍රාම සේවකට නැහැ.එවැනි සෙල්ලම් ඔහු දාන්න ගියොත් ඒවට විරුද්ධව ක්‍රියා කල හැකි යාන්ත්‍රනයක් නීත්‍යනුකූලවම තියෙනවා.ගමේ ඕනෑ එපා කම් සොයා බලා මිනිසුන්ට උදවු කිරීම ග්‍රාම නිලධාරිගේ කටයුත්ත වී තිබෙන අතර එම තනතුරේ තිබෙන මෙම ස්වභාවය නිසාම ග්‍රාම නිලධාරි ධූරය යනු සමාජය පෙලන අධිකාරියක් නෙමෙයි.එක්තරා අන්දමක සේවයක්.
මේ අනුව වර්තමාන පොලිසිය යනු සේවයක් නොවෙයි.එය වැටෙන්නේ අධිකාරියක ගනයට.
වඩාත් නිවැරදිව කියනවා නම් පොලිසිය "සේවය"හා "අධිකාරිය" කියන අන්ත දෙක අතර පරාසයේ පවතින අතර එය විශාල වශයෙන් නැඹුරු වී තිබෙන්නේ අධිකාරිවාදී අන්තය දිශාවට.
පොලිස් කාරයන්ගේ අකටයුතුකම් සිදුවෙන්නේ පොලිසියේ තියෙන මේ ව්‍යුහාත්මක අවුල නිසයි.
කාකි ඇදුම,බැටන් පොල්ල හා පිස්තෝලය ලැබුනු සැනින් තමන් සමාජයට ඉහලින් ඉන්න "පොරක්" කියන මනෝභාවය පොලිස් නිලධරයන් තුල ගොඩනගා තිබෙනවා.සමාජයේ පුරවැසියන්ට එරෙහිව ඔවුන් හතර අතේ වනන්නේ ඔවුන් තුල ගොඩනගන ලද මෙම පොර මානසිකත්වයයි.

දැන් මේ කතාබහ තරමක් ගැඹුරට ගෙනියමු.පොලිසියේ මෙම ව්‍යුහමය දුර්වලතාවය අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ කොහොමද?
මේ පසුගාමී ස්වභාවය පොලිසියේ පමනක් නෙමෙයි,සමාජයක් ලෙස අපේ සමාජයේ හැමතැනම තියෙනවා.කොටින්ම පොලිසිය තුල මේ ප්‍රක්ෂේපනය වෙන්නේ සමස්තයක් ලෙස අපේ සමාජයේ පසුගාමී බවම මිස අනෙකක් නෙමෙයි.
දේශපාලන භාෂාවෙන් කියනවා නම් පවතින ලාංකීය සමාජය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකකරනය වෙලා නැහැ.
මෙහිදී ප්‍රජාතන්ත්‍රතවාදය කියන්නෙ බොහෝ දෙනා සිතාගෙන ඉන්නා පරිදි අවුරුදු පහකට පාරක් චන්ද පොලට ගිහින් කතිරය ගහන එක නෙමෙයි.
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු ජීවත් වීමේ ආකාරයක්.සමාජයීය ජීවන රටාවක්.(An order of living)
ප්‍රජාතන්ත්‍ර‍වාදයේ මේ ගැඹුරු අර්ථය අපේ සමාජය තේරුම් අරගෙන නැහැ වගේම සමාජයේ කිසිම තැනක එය නිසි පරිදි ක්‍රියාවට නැගිලාත් නැහැ.
ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදී සන්දර්භයක් තුල පොලිසිය,රාජ්‍ය සේවය,දේශපාලනය යනු "සේවාවන්"මිස නිරපේක්ෂ අධිකාරිත්වයන් නෙමෙයි.ඒවා පුරවැසියනගේ ජීවිත පහසු කරන්න උදවු කල යුතු යාන්ත්‍රනයන්.
නමුත් අපේ සමාජයේ වෙලා තියෙන්නේ කුමක්ද?මේවා ජීවිත පහසු කරන යාන්ත්‍රනයන් වනවා වෙනුවට ජීවිත පීඩාවට ලක්කරන පීඩාකාරී ව්‍යුහයන් බවට පත්වෙලා තියෙනවා.
මෙම ආයතන විසින් පුරවැසියන් පීඩාවට ලක්කරනවා විතරක් නෙමෙයි ඔවුන්ගේ ජීවිත පවා බිලිගන්නවා කියන එක අගුලානේදී සිදුවුන ඛේදවාචකයෙන් පෙනී යනවා.

එහෙම නම් ලංකාවේ සමාජ දේශපාලන ක්‍රමය ප්‍රජාතාන්තිකකරනය වෙලා නැති බව පැහැදිලියි.එතකොට මෙම ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නොවන සමාජ දේශපාලන රටාව පවත්වාගෙන යන්නේ කවුද?
මේක ඉතාම වැදගත් ප්‍රශ්නයක්.
දේශපාලන ක්‍රමය (සිස්ටම් එක) රකින්න සිස්ටම් එක විසින්ම බිහිකරන පිරිසක් සිටිනවා.අපි පාලකයන් යනුවෙන් ආමන්ත්‍රනය කරන්නේ එම පිරිසට.
නිල් පාටින් කොල පාටින් මොන පාටින් පැමිනියත් මෙම පිරිසේ වගකීම ක්‍රමය ආරක්ෂා කරන එක.සමාජය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකකරනය කිරීම වැනි රැඩිකල් වැඩකට අතගැහුවොත් පවතින දේශපාලන ක්‍රමය බිදවැටෙනවා.පවතින ක්‍රමය ආරක්ෂා කිරීම සදහා පත්කෙරුනු පාලකයන් මේ නිසා කවදාවත් ඒ වගේ විප්ලවකාරී වැඩවලට යොමුවෙන්නේ නැහැ.ඒ අය උත්සාහ කරන්නේ පවතින ක්‍රමය වැඩි වෙනසක් නැතිව පවත්වා ගනිමින් මේ මතම කෙසේ හෝ බලය පවත්වා ගැනීමටයි.
ජනාධිපතිගෙන් මේවාට උත්තර ඉල්ලීම ඉබ්බාගෙන් පිහාටු ඉල්ලීමට වඩා විහිලුවක් වන්නේ එම නිසායි.වැඩිම වුනොත් සමාජය සැනසවීම සදහා පොලිස් නිලධරයෙක් අත්අඩංගුවට ගැනීම,මාරු කිරීම වගේ මතුපිට තලයේ පියවරක් දෙකක් රජය විසින් ගැනීමට ඉඩ තිබෙනවා.නමුත් පොලිස් සේවයේ ව්‍යුහය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ලෙස හැඩ ගැස්වීම වගේ බරපතල වැඩකට ඔවුන් කවදාවත් අත ගහන්නේ නැහැ.

දැන් අවශ්‍ය නම් අගුලාන සිදුවීමට සම්බන්ධ ස්ථානාධිපතිවරයාට නඩු දැමිය හැකියි.එසේ වුවත් යලිත් එවැනි සිදුවීම් සිදු වීම ඉන් නතර වෙන බවට දිය හැකි සහතිකය කුමක්ද?
පොලිසිය සමාජයට ඉහලින් වැජඹෙන ‍අධිකාරියක් ලෙස පවතින තුරු,පොලිස් නිල ඇදුමේ පොර මානසිකත්වය පවතින තුරු අත්අඩංගුවේදී මරා දැමීම්,පැහැරගෙන යාම් ,වධ හිංසා පැමිනවීම් වාර්තා වීම වලක්වන්නට බැහැ.
මේ නිසා නිලධාරීන් මාරු කිරීම හිසරදයට කොට්ටය මාරු කිරීමකට වැඩි යමක් නෙමෙයි.වෙනස් විය යුත්තේ සමස්ත පද්ධතියයි.සමස්ත පොලිස් සේවයේ ව්‍යුහාත්මක පදනමයි.
පොලිස් සේවයේ අධිකාරියක් නොව 'සේවයක් ' බවට පරිවර්තනය කරගැනීම සමාජය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකකරනය කිරීම කියන කාර්යයෙන් වෙන් කරන්න පුලුවන් එකක් නෙමෙයි.කොටින්ම සමාජය සමස්තයක් ලෙස ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නොකර - වෙනස් නොකර -පොලිසිය පමනක් ව්‍යුහාත්මකව වෙනස් කිරීම සිදු කල නොහැක්කක්.
සමාජය වෙනස් කරන්නේ,ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකකරනයට ලක්කරන්නේ කවුද?
මේ සදහා පවතින පසුගාමී ක්‍රමය රකින්න බිහිකල පාලකයන් පසුපස යමෙක් ගාටනවා නම් එය නිෂ්ඵල විහිලුවකට වඩා වැඩි යමක් නෙමෙයි.ඇත්තටම පාලකයන්වද ප්‍රශ්න කරන සමාජ ව්‍යාපාරයකින් මිස මෙය වෙනස් කල නොහැකියි.

අගුලානේදී ගම්වාසීන් පොලිසියට ගල් මුල් ගසන්නේ මෙම සන්දර්භය තුල.
ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ආයතන වල අධිකාරිය තමන් පිලිනොගන්නා බව මිනිසුන් ප්‍රකාශ කල ආකාරයක් තමයි එම විරෝධය.
සිදුවීම වල මතුපිටට සීමා නොවී ඒ යට තියෙන ව්‍යුහාත්මක ඇත්ත ග්‍රහනය කරගත් විට පොලිසියට ගල්මුල් ගහනවා වෙනුවට තිබෙන පසුගාම් දේශපාලන ක්‍රමයට ගල් ගසන්නට මිනිසුන් පටන් ගනීවි.
කෙහොම වුනත් එවැනි දියුනු මානසිකත්වයකට යාම උදෙසා පූර්වාරම්භයක් ලෙස මෙය හොද ප්‍රවනතාවයක්.යටහත් පහත්ව ගුලි ගැසෙනවා වෙනුවට අසාධාරනයට එරෙහිව නැගී සිටීම කොහොමත් හොදය.
එම නිසා දිගු ගමනක් යාමේ අපේක්ෂාවෙන් මුල පිරීමක් ලෙස මෙසේ කිව හැක.
පොලිසියට ගල් ගසනු!
පොලිසියට පමනක් ගල් ගැසීමෙන් නොනවතිනු!




Monday, August 10, 2009

taboo subjects සහ His excellency rajapaksha


පසුගිය දිනෙක රජය විසින් අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මන්ඩලයේ කැදවුම්කරු අත් අඩංගුවට ගැනීම පිලිබද අපි මෙම අඩවිය තුලද කතා කලෙමු.එසේ කතා කලේ එම කැදවුම්කරු පිලිබද තිබෙන පුද්ගලික හිතවත් කමක් හෝ මිත්‍රත්වයක් නිසා නොව වර්තමාන පාලකයාගේ අන්තනෝමතික හැසිරීම පිලිබද එය උදාහරනයක් වන හෙයිනි.මහජන චන්දයෙන් තේරී පත්වූ අයෙක් සිය අතින්ම තමාට ඔටුනු ලා ගැනීමද තමා රජු යැයි සිතාගෙන වැඩ කිරීමද සමාජයේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික පැවැත්ම පැත්තෙන් බලන විට අතිශය අහිතකර බව කිවමනා නොවේ.

මේ සිදුවීම ආශ්‍රයෙන්ම වෙනත් අපූරු බ්ලොග් සටහනක්ද ලියැවී තිබුනි.

http://taboosubjects.wordpress.com/2009/08/07/02-8/

taboo subjects අඩවිය තුල එය පලව තිබුනු අතර මේ ඒ පිලිබද ප්‍රතිසටහනකි.

ඉහත ලිපිය කියවන විට පැහැදිලිවම පෙනෙන කාරනය වන්නේ අදාල බ්ලොග්කරුට ජවිපෙ දේශපාලනය ගැන තිබෙන අඝාත වෛරයයි.එලෙස තමන් අකමැති දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට වෛර කිරීමට යමෙකුට අයිතියක් තිබේ.නමුත් ප්‍රශ්නය වන්නේ අන්ධ වෛරයට ඉඩ දුන් විට පෙනිය යුතු,දැකිය යුතු ඇතැම් වැදගත් දේද නොපෙනී යාමයි.
taboo ලිපිය ආරම්භ කරන්නේ මෙසේය.
"තමන්ටම ආවේණික සංවෘත ලෝකයන්හි ජීවත්වන ජවිපෙ හිතවාදී සරසවි සිසු ප්‍රජාවට හැර රටේ පොදු මහජනතාවට නොවැදගත් ආරංචියක් අද පුවත්පත් වල පළවී තිබිණි"
ඔහුට අනුව අවිශිබම කැදවුම්කරු අත්අඩංගුවට ගැනීම රටේ ජනයාට වැදගත් විය යුතු දෙයක් නොවේ.එය හුදෙක් ජවිපෙ සංසිද්ධියකි.

මේ කල්පනාවේ තිබෙන බරපතල වරද ඉදිරියට පෙන්වා දීමට අපේක්ෂා කරමින් රටේ දැනට වර්ධනය වෙමින් තිබෙන දේශපාලන උපනතියක් ගැන අවධානය පලමුව යොමු කරමු.
විශේෂයෙන් රජය අධිපතිවාදී හා මර්ධනකාරී ව්‍යාපෘතියකට ප්‍රවේශවෙමින් තිබෙන බව පැහැදිලිය.එම මර්ධන හස්තය සයිබර් අවකාශයට පවා පැමින තිබේ.සිය අධිකාරියට එකග නැති වෙබ් අඩවි තහනම් කරන්නටද ඇතැම් අඩවි වල සංස්කාරවරුන් පොලිසියට කුදලාගෙන යාමටද රජය ක්‍රියාකල බව රහසක් නොවේ.
වෙනකක් තබා taboo subjects ලේඛකයාද බ්ලොග් අවකාශය තුල කාලයක් පෙනෙන්නට නොසිටියේය.එයට හේතුව ලෙස ඔහුම දක්වා තිබුනේ තමන්ට මරනීය තර්ජන පැමිනි බවකි.
තමන්ට තර්ජනය කලේ කවුරුන්දැයි ඔහු නිශ්චිතව සදහන් නොකලත් ඔහුගේ "අතුරුදහන් වීම" හා ආසන්නයේ ඔහු පලකල දේවල අන්තර්ගතය සැලකූ විට තර්ජනය රාජ්‍ය මතවාදය පැත්තෙන් ආ එකක් යැයි උපකල්පනය කල හැක.
( මෙම තර්ජන කතාව ඇත්තද නැද්ද යන්න අප නොදනිතත් බොරු කීමට බ්ලොග්කරුට අවශ්‍යතාවයක් නැත යන අනුමානයට යටත්ව එය ඇත්තක් ලෙස භාර ගනිමු)
කෙසේ වුවද කතාව ඇත්ත නම් ඉන් පෙනී යන්නේ අදාල බ්ලොග්කරුම රජයේ මර්ධනයේ රතු එලිය වැටී තිබෙන කලාපය තුල අඩු වැඩි වශයෙන් ඉන්නා බවයි.

ඔහුගේ ලිපිය දෙස අවධානය යොමු කල යුත්තේ මෙම සන්දර්භය සිහි තබාගෙනය.
රජයේ අයුක්ති සහගත පහර කෑමට මෙවර ලක්ව තිබෙන්නේ අවිශිබම යයි.එය ජවිපෙ ව්‍යාපාරයක් ලෙස ලඝු කිරීම නිවැරදි නොවූවද ජවිපෙ සහ එය අතර සබදතාවයක් තිබේ යන්න පැහැදිලිය.
මේ අනුව රජයේ මර්ධනීය පහර එල්ල වී තිබෙන්නේ ජවිපෙට පක්ෂයක් ලෙස රජය විවේචනය කිරීමට තිබෙන අයිතියටයි.අවධාරනය කල යුතු කාරනය නම් මේ පහර හුදෙක් ජවිපෙට වැදුනු එකක් ලෙස තේරුම් ගැනීම සාවද්‍ය බවයි.මෙය ඇත්තටම පොදුවේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම නම් වන දේශපාලන අයිතියට එල්ල වූ ප්‍රහාරයක්ය.
මේ ප්‍රහාරය ඉදිරියේ taboo subjects ගේ ස්ථාවරය කුමක්ද?
මෙම සිදුවීම වෙනුවෙන් වෙනම බ්ලොග් සටහනක්ම වෙන් කරන ඔහු අඩුම තරමින් මුලු ලිපියේ එක තැනක වත් සිද්දිය හෙලා දැකීමවත් සිදු නොකරයි.රජයේ අදාල ක්‍රියාව වැරදි සහගත බව කීමට කිසිම තැනකදී ඔහුගේ දිව නොනැමේ.
ඒ වෙනුවට ඔහුට මේ සමස්ථ සිදුවීම "ප්‍රභසනයක්ය".ආතල් එකක් ගත හැකි සංසිද්ධියක්ය.
සිදුවීම ‍දෙස බලාගෙන හස්තසේවනයේ යෙදෙන බ්ලොග්කරු සුරාන්තයට පත්වෙන මොහොතේ ජවිපෙ පිලිබද තමන් තුල වන දරුනු වෛරය පිට කරයි.
ඒ පිටකරද්දි කියන්නේ මොනවාද යන්න ඔහුවත් අඩුම තරමින් දන්නවාදැයි සැක සහිතය.මන්ද ආස්වාදය උපරිම වන විට එලියට එන්නේ අවිඥානික සිතිවිලි වන අතර ඒ මොහොතේ කියන දේවල් ගැන සමහර විට හස්තසේවනයේ යෙදනේනාම නොදන්නා නිසාය.
ඔහු සමස්ථ සිදුවීමේ දකින "වැදගත්" කාරනා මේවාය.

1 ජවිපෙ දැන් පෝස්ටර් අලවනවා වෙනුවට බිත්ති පින්තාරු කරයි.ඉන් අදාල පක්ෂයේ බංකොලොත්කම පෙනෙන බව ඔහු පවසයි
( ජවිපෙ පෝස්ටර් ගහනවාද නැද්ද යන්න අවට සිදුවෙන දේවල් ගැන ඇස් කන් සහිතව බලන අය දනී.කෙසේවෙතත් ඒගැන කතා කිරිම මට අදාල නැත)

2 අන්තරයේ කැදවුම්කරුම පෝසටර් ගැසීමට යාම තුලින් ඊට ඇති පිරිස් බලය හීනව තිබෙන බව පෙනේ යයි ඉනික්බිති ඔහු කියයි.
- මෙහිදී ව්‍යාපාරයක නායකයන්ද පෝස්ටර් ඇලවීම බදු බ්ම් මට්ටමේ දේශපාලන වැඩ වලට සම්බන්ධ වීම පිලිබද ධනාත්මක ඇගවුමක් සහිත ප්‍රතිචාරයක් ප්‍රතිචාර තීරයේදී එක්තරා කියවන්නෙක් සටහන් කොට ඇත.
ඊට උත්තරයක් නොදෙන බ්ලොග්කරු ජවිපෙ පුද්ගලික සමාගමක පෝස්ටර් (යුනිලීවර් සමාගමේ) කොන්ත්‍රාත් පිට අලවනවා යැයි කියමින් මල්ලෙ පොල් උත්තරයක් වෙත ලිස්සා යයි.මේ මල්ලෙ පොල් උත්තරයද අතේ පැලවෙන බොරුවකි.uniliver සමාගමේ පෝස්ටර් ඇලවීම කෙසේ වුවද ජවිපෙට සම්බන්ද වෘත්තිය සමිති අදාල සමාගමේ කලමනාකාරිත්වයට එරෙහිව පෝස්ටර් ගැසූ බවද ඒ වරදට කිහිප දෙනෙක්ගේ වැඩ තහනම් වූ බවද මෙම ලියුම්කරුට මතකය.
වරක් වික්ටර් අයිවන් පිලිබද කාරනයක් මතු වූ විට taboo subjects මෙම ලියුම් කරු පසුපස පන්න පන්නා එය ඔප්පු කරන සාක්ෂි විමසුවේය.එසේ ඔහු සාක්ෂි විමසූයේ හරියට taboo යනු වැරදිලාවත් සාධක රහිතව කිසිම නිගමනයකට නොඑලඹෙන,අම්බානක තර්කානුකූල ලෙස දත්ත මතම තර්ක කරන පොර යැයි හැගවෙන පරිදිය.
කෙසේ වුවද අනුන්ගෙන් සාක්ෂි ඉල්ලන ටැබූ "වීරයා"
1.මර්වින්ගේ ජාතකය
2.මංගලගේ සමලිංගික / විෂමලිංගික බව
3.ජවිපෙ යුනිලීවර් පෝස්ටර් ඇලවීම වැනි "මහා සොයාගැනීම්" ඉදිරිපත් කොට තිබෙන්නේ කුමන සාක්ෂි හා සාධක මතද යන්න දැන ගැනීමට මෙම ලියුම්කරු තුල තදබල ආශාවක් පවතී.

කෙසේ වුවද එම අතුරු කාරනා පසෙක තබා යලි ප්‍රධාන කරුනට පිවිසෙමු.
වර්තමාන රජය උතුරේ යුද මුක්ත කලාපයටත් දෙමල සමාජය මතත් බෝම්බ අත හරින විට ටැබූගේ ස්ථාවරය යලි මතක් කර ගනිමු.
-චන්ඩි දෙන්නෙක් ගහගන්නකොට අපිට තියෙන්නේ අහකට වෙලා බලාගෙන ඉන්න එක-
මේ ඔහු ඒ ගැන පලකල ස්ථාවරයයි.
මාර රැඩිකල් ස්ථාවරයක් නේද?
රජය එවකට ගෙනගිය ආක්‍රමනශීලි හා අධිකාරිවාදී වැඩපිලිවෙල අභියස taboo සිටියේ එවැනි නපුංසක ස්ථාවරයකය.
දැන් රජය සිය මර්ධන හස්තය දකුනේ සමාජයේ ගෙල දෙස අරගෙන යමින් තිබේ.ටැබූද අපිද පුද්ගලිකව ආශා කලද නැති වුවද දකුනේ සමාජය තුල බිම් මට්ටමින් ඉතාම ව්‍යාප්ත වූ දේශපාලනයකට ජවිපෙ හිමිකම් කියයි.එයට ඇති ප්‍රබල සංවිධාන ජාලය අන් කාටත් වඩා වත්මන් පාලකයා දනී.මන්ද ශ්‍රීලනිපය මග හරිද්දි 2005 ජනාධිපතිවරන ව්‍යාපාරය සම්පූර්නයෙන් දිවවූයේ ජවිපෙ සංවිධාන බලය මතින් වන නිසාය.
අනෙත් අතට ඉදිරියේදී තමන්ට එජාපයටත් වඩා ජවිපෙ වෙතින් තර්ජනයක් එල්ල විය හැකි බව රජය දනී.රාජපක්ෂ පාලනය ජාතික ඇදුම අන්දවා මේ පෙරට ගෙන යමින් සිටින්නේ එජාපයේ දේශපාලන ආර්ථික වැඩපිලිවෙල වන නව ලිබරල් ධනවාදය මිස අනෙකක් නොවන බව තේරුම් ගැනීමට අමුතු දැනුමක් අවශ්‍ය නැත.
උදාහරනයක් ලෙස රජය කොන්දේසි වලට යටත්ව IMF නය ගන්නා විට එයට විරුද්ධ වීමට එජාපයට ඇති ගුනාත්මක ඉඩ අඩුය.මන්ද යත් නය ආර්ථිකය යනු එජාපයද අනුදත් ව්‍යාපෘතියම වන නිසාය.
එම නිසා මේවාට විරෝධය එන්නේ ජවිපෙ වෙතිනි.රජයට මෙය වැඩියෙන් අසීරු වෙන්නේ කලකට ඉහත නව ලිබරල්වාදයට/IMF ට එරෙහිව මොර දී ඒ දිශාවට ජන මතය යොමු කලේ රජයම වන බැවිනි.
මේ නිසා රජයේ ඊලග ඉලක්ක අතුරින් අනිවාර්ය ඉලක්කය කිසිදු විවාදයකින් තොරව ජවිපෙය.එසේ වුවද රජයේ ව්‍යාපෘතිය ජවිපෙන් අවසන් වන බව යමෙක් සිතනවා නම් එය ලාමක කල්පනාවකි.එම මර්ධනය ජවිපෙන් ඉවර නොවනු ඇති අතර සිය අධිකාරිවාදී මූලධර්මවාදී මනසට පටහැනි අදහස් දරන සියල්ලන් මර්ධනය කිරීමේ දිශාවට ජවිපෙ යටකරමින් එය ගලා යනු ඇත.

ජවිපෙට ගුටි වදින විට ඉන් ආතල් ගන්නා ටැබූ ලා එදාට ආයු බෝ වේවා මහා රජානෙනි යනුවෙන් කියනු ඇද්දැයි අපි නොදනිමු!





Thursday, August 6, 2009

හදිසි නීතිය මසකින් දීර්ඝ කෙරේ !කා වෙනුවෙන්ද?කුමකටද?


අද ( 06) රාත්‍රී ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශය නැරඹූ අයෙක්ට එහි ප්‍රචාරය වුන වැදගත් පුවත් දෙකක් මතක තිබෙනවා ඇති.
එක් පුවතක් වුනේ මහ රජතුමාට අපහාස කරා යන චෝදනාව මත අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මන්ඩලයේ කැදවුම්කරු ඇතුලු තවත් ක්‍රියාකාරිකයෙක් අත්අඩංගුවට ගැනීම සම්බන්ධ පුවත.
පසුගිය දින වල පාසල් වාර විභාග ආශ්‍රිතව විශාල අලකලංචියක් සමාජයේ නිර්මානය වුනා.රට නැංවීමට පාරම් බාන බලධරයන්ට අවම වශයෙන් ගොං පාට් නොවී වගකීමක් සහිතව ප්‍රශ්න පත්‍රයක් හදාගන්නවත් බැහැ කියන අදහස ඒ සමග සමාජගත වෙන්න පටන් ගත්තා.අවිශිබම කැදවුම්කරු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද්දේ එම සිදුවීම පාදක කරගෙන ජනාධිපතිවරයාව විවේචනය කරන ලදී කියන චෝදනාව මත.
තාප්පයක - මහ රජානෝ විභාගයටත් කෙලියා- වැනි යමක් පින්තාරු කල බව පොලිසිය එල්ල කල චෝදනාවයි.ඉන් ජනාධිපතිවරයාට අපහාස වූ බවත් රට තුල නීතිය හා සාමය කඩාකප්පල් කිරීමටත් 88/89 වර්ගයේ ප්‍රචන්ඩත්වයක් ඇති කිරීමටත් මෙය හේතු විය හැකි බව පොලිසිය චෝදනා කොට තිබුනා.
අවිශිබම කැදවුම්කරු මෙය පින්තාරු කලාද නැද්ද යන්න වෙනම විවාදයක් වුනත් මින් මතුවෙන වැදගත් කාරනා කිහිපයක් තිබෙනවා.

1.මහ රජානෝ විභාගයටත් කෙලියා යන්න ජනාධිපතිට කල අපහාසයක් නම් රාජ්‍ය තන්ත්‍රය නිල වශයෙන්ම ජනාධිපති වූ කලී "මහ රජානෙක්" යැයි සිතා ගෙන ඉන්නා බව එක් අතෙකින් පැහැදිලි වෙනවා.
"මහ ඇදුරන් මහ කවියන් රජගේ මහ බිතක්කනට
පිටදී රැලි නැගෙන බැමින් විරුදාවලි බදිනා සද"
- දයාසේන ගුනසිංහ
මුලින්ම පෙනුනේ මහ රජානන් යන අදහස ජනාධිපතිගේ ගුන වැයීම උදෙසා වන්දිභට්ට කවියෙක් විසින් නිර්මානය කරන ලද සරල ප්‍රශස්තියක් බවයි.ඒ නිසා එය එතරම්ම ගනනකට ගත යුතු දෙයක් ලෙස සැලකුනේ නැහැ.
අනිත් අතට මේ ගැන කරන ප්‍රශ්න කිරීම් වලදී ආන්ඩුවේ ඇමතිවරුන් පැවසූ දෙයක් නම් -මෙය ජනාධිපතිට ජනතාව විසින් පිරිනම ලද නම්බුනාමයක් පමනක්-බවයි.
නමුත් දැන් තත්වය ඊට වඩා දුර ගොස් තිබෙන බව පෙනෙනවා.ජනාධිපති වූකලි මහ රජුය කියන අදහස රාජ්‍ය තන්ත්‍රය විසින් ගැඹුරින්ම බාරගෙන තිබෙන අදහසක් බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.

2. දෙවෙනුව ජනාධිපතිව විවේචනය කරමින් අදහසක් පල කිරීම ( පෝස්ටරයක් ගැසීම/පින්තාරු කිරීම) ජනාධිපතිට "අපහාසකිරීමක්" වන්නේ කෙසේද යන ගැටලුව මතු වෙනවා.
අප දන්නා තරමින් අපහාසයක් සහ විවේචනයක් අතර වෙනසක් තිබෙනවා.විවේචනය යන්න කොහෙත්ම වැරදි දෙයක් නෙමෙයි.ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අවම සීමාව තුල පවා විවේචනය යන්න ඉහලින්ම පිලිගැනෙනවා.
- මහ රජතුමා නැමැති වේ*ගේ පුතා විභාගයට කෙලී-යනුවෙන් පෝස්ටර් ගැහුවා නම් එය අපහාසයක් ලෙස සැලකීමේ වරදක් නැහැ.නමුත් මෙතනදී වී තිබෙන්නේ ජනාධිපතිවරයාව විවේචනය කිරීමක්.එය ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජයක පුරවැසියෙක් සතු පරම අයිතියක්.
රජතුමාට විරුද්ධව කතා කරන එක "අපහාසයක්" "දඩුවම් ලැබිය යුතු වරදක්" ලෙස සැලකුනේ රජවරු සිටි රාජාන්ඩු කාලයේ.රාජසිංහලා ප්‍රංශයේ ලුවීලා බිතාන්‍යයේ ජෝජ්ලා වැඩ කලේ ඒ ආකාරයට.
දැන් ජනාධිපතිට විරුද්ධ විවේචන අපහාස ලෙස සලකා මිනිසුන් දගගෙයි ලනවා නම් ඉන් අදහස් වෙන්නේ වර්තමාන "ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී" ලංකාවේ පාලකයන් ලංකාවත් ඒකාධිපති දරදඩු වැඩවසම් ආකෘතියක් කරා දක්කගෙන යාමට වැර දරන බවයි.
පසුගිය කාලයේ යම්තමින් දක්නට තිබුනු පාලකයන්ගේ ආඥාදායක මනෝභාවයන් දැන් විවෘතව නිර්වස්ත්‍රව සමාජයේ සැරිසරන්නට පටන්ගෙන තිබෙනවා.

මේ සමගම සම්බන්ධ වෙන අනිත් පුවත නම් හදිසි නීතිය නැවතත් දීර්ඝ කිරීම සම්බන්ධ පුවතයි.
යුද්ධය පැවති කාලයේදී පාලකයන්ගේ තර්කය වුනේ ත්‍රස්තවාදය මර්ධනය කරනු වස් හදිසි නීතිය අත්‍යාවශ්‍ය බවයි.ඇත්තටම ගත්තොත් ලංකාව කියන්නේ තමන්ගේ මෑතකාලීන ඉතිහාසයේ වැඩිම දශක ගනනාව හදිසි නීතිය යටතේ ගෙවනු ලැබූ රටක්.
හදිසි නීතිය රටක බලපැවැත්වෙනවා කියන්නේ ඇත්තටම "සාමාන්‍ය" තත්වයක් නෙමෙයි.එය විශේෂ තත්වයක්.නමුත් ලංකාව තුල විශේෂ තත්වය උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස සාමාන්‍ය තත්වය බවට පත්ව තිබෙනවා.
මෙම හදිසි නීතිය පසුගිය කාලයේ එල්ල වුනේ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව විතරක් නෙමෙයි.දකුනේ සමාජයේ පැන නැගෙන වැඩ වර්ජන ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂන ආදියට පහර දීම සදහා හදිසි නිතිය පාලකයන් යොදාගත්තා.
රැකියා ඉල්ලමින් සටන් කරන උපාධිධාරින්ට කදුලු ගෑස් වැදුනේ හදිසි නීතිය යටතේ.රජය කෙරෙහි විවේචනාත්ම මාධ්‍යකරුවන් දඩයම් කිරීමට අත්අඩංගුවට ගෙන රදවා ගැනීමට අවශ්‍ය නෛතික සහය මෙම මර්ධන නීතියෙන් සැපයුනා.
මොනවා වුනත් යුද්ධය ට මේක උදවුවකි කියන ජනප්‍රිය අදහස තුල සමාජය පසුගිය කාලයේ හදිසි නීතියට එරෙහි නොවූ බව පෙනෙන්නට තිබුනා.
නමුත් දැන් යුද්ධය අවසන් වී "සාමය උදාවී"මාස තුනකට ආසන්න කාලයක් ගතවෙලා තිබෙනවා.
නමුත් ආන්ඩුව නැවත හදිසි නීතිය සම්මත කරගන්නවා.

ප්‍රභාකරන් නැති සන්දර්භයක් තුල දැන් මේ හදිසි නීතිය යොදාගන්නේ කුමකටද?කාට එරෙහිවද?
මෙම කාරනය අපි කලින් සාකච්ඡා කල අවිවිශිබම කැදවුම්කරු අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිද්දිය සමග සම්බන්ධයි.
උතුරේ ප්‍රභාකරන් සමග යුද්ධය ඉවර කල දකුනේ පාලකයා දැන් දකුනේ තමන්ට එරෙහි මත දරන්නන් ට එරෙහි මෙහෙයුමකට බරපතල ලෙස ප්‍රවේශ වී සිටිනවා.
දැන් බොහෝ අය හිතාගෙන ඉන්නේ ජනාධිපතිට විරුද්ධ එජාපයේ රනිල්.රනිල් වැඩක් නැති කෙනෙක් එම නිසා රජය විපක්ෂ බලවේග දඩයම් කලත් අවුලක් නැති බවයි.
ඇත්තටම අපි සමාජයක් ලෙස වරද්දා ගන්නවා නම් වරද්දාගන්නා බරපතල තැන මෙතනයි.
යුද්ධය ඉවර වුනා කියලා සමාජය එකතැන නතර වෙන්නේ නැහැ.සමාජය ඉදිරියට ගමන් කරන අතර ඒ ගමන් කරන මොහොතක් පාසා ගැටලු මතුවෙන්න පටන් ගන්නවා.
වර්තමාන පාලකයන්ට මේ ප්‍රශ්න වලට ඇත්තටම විසදුම් තිබෙනවාද?
අධ්‍යාපනයේ අර්බුද සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ ගරා වැටීම පහුගිය කාලයේ ඉස්මත්තට ආ ගැටලු.උග්‍ර දරිද්‍රතාවය ආදායම් විෂමතාවය වගේ සමාජයේ ව්‍යුහාත්මක ගැටලු එකක්වත් යුද්ධය ඉවර වුනා කියල විසදෙන්නේ නැහැ.
කර්මාන්ත ශාලා වැහෙනවා.රැකියා විරහිත වූවන් දවසින් දවස වැඩිවෙනවා.මේ මොහොතේදිත් සෞන්දර්ය උපාධිධාරීන් 1000කට අධික පිරිසක් කොලඹදී සත්‍යග්‍රහ ව්‍යාපාරයක් අරඹා තිබෙනවා.
-යුද්ධය කරපු රජතුමාට අනිත් ඒවත් කජ්ජක්ද-කියමින් ඉන්නවා මිස මේ එකදු ගැටලුවකටවත් උත්තර ලෙස සංයුක්ත ප්‍රවේශයක් බලයේ සිටින අයට නැති බව පැහැදිලියි.
ඉතින් ඒ ඒ ක්ෂේත්‍රයේ ගැටලු උත්සන්න වෙන තරමට ඒ ඒ ක්ෂේත්‍ර තුලින් විරෝධතා මතුවෙන එක වලක් වන්න බැහැ.
අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ අයගේ විරෝධතා,වැඩකරන ජනයාගේ උද්ඝෝෂන,රැකියා අහිමිවෙන අයගේ විරෝධතා රැලි පිට රැලි නැග ඒම මේ අනුව බලාපොරොත්තු විය හැකි අනිවාර්යයක් මිස අහම්බයක් නෙමෙයි.
රජය මේ අනුව දැන් සිටම මර්ධන නීති මුවහත් කරමින් ඉන්නේ කුමක් වෙනුවෙන්ද?කාට එරෙහිවද?
සිහි බුද්ධියක් තිබෙන කිසිම කෙනෙක්ට මේ ප්‍රශ්නයට පිලිතුර පිලිබද දෙගිඩියාවක් තිබෙන්න විදිහක් නැහැ.

ෆැසිස්ට් වාදය යනු කුනු වී යන ධනවාදයේ පිලිකාවක් බව මැක්සිම් ගෝර්කි වරෙක පවසා තිබුනා.
සමාජ ක්‍රමය ජරාජීර්න වෙන තරමට දරුනු ඒකාධිපති ප්‍රවනතා පාලකයන්ගේ පැත්තෙන් මතුවෙන එක ඕනෑම සමාජයකට අදාල දෙයක්.
කිව යුත්තේ මෙපමනයි.
ආඥාදායකත්වයේ ගමන ඇරඹී තිබේ.
මෙය නියපොත්තෙන් කඩා දැමීමට වහ වහා සමාජය උත්සුක නොවුනහොත් අවසානය පිලිපිනයේ මාකෝස් පන්නයේ ඛේදනීය පිලිකාවකින් කෙලවර වෙන්නට ඉඩ තිබේ.