Thursday, June 24, 2010

වාසුදේව නැමැති නගුට විසින් රාජපක්ෂ නැමැති බල්ලා වනන්නට යාම


චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය 2000 වසරේදි ඉදිරිපත් කල ආන්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථා යෝජනාවලිය ගැන පාර්ලිමේන්තු විවාදය තවත් එක පාර්ලිමේන්තු විවාදයක් නොවී විශේෂ අත්දැකීමක් වුනේ රූපවාහිනිය හරහා එය දැක බලා ගැනීමට සමාජයට අවස්ථාව ලැබුන නිසා.තමන් චන්දය දී දියවන්නාවෙන් එතෙර කරන නියොජිතයන්ගේ කියුම් කෙරුම් පිලිබද අවබෝධයක් නැති පොදු සමාජයට මේ අත්දැකීම මතකයේ තිබෙන අත්දැකීමක් වූවාට සැකයක් නැහැ.
මෙම විවාදයේදී වාර්ගික ප්‍රශ්නයට විසදුම් දීම නමැති ලස්සන දවටනය යට සැගව තිබෙන යෝජනාවලියේ ඒකාධිපති ලක්ෂන නිර්දය ලෙස විවේචනය කරමින් විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරයෙක් ලෙස වාසුදේව නානායක්කාර කරන ලද ප්‍රහාරාත්මක කතාව මෙම ලියුම්කරු එදාමෙදා තුර අසා තිබෙන ව්‍යක්තම කථා කිහිපයෙන් එකක්.
වාසුදේව නානායක්කාර 1994 දී පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වුනේ පොදුජන එක්සත් පෙරමුනේ මන්ත්‍රීවරයෙක් ලෙස.නමුත් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග 94 දී ප්‍රකාශ කරන්නට යෙදුන ප්‍රතිපත්ති වලින් ඇගේ රෙජිමය ඉවතට යාම ප්‍රශ්න කරමින් තනි මන්ත්‍රීවරයෙක් ලෙස නානායක්කාර විපක්ෂයේ අසුන් ගන්නව.තමුන්ගේ විවේචනයට ලක්වුන එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග සම්බන්ධ නොවන හෙතෙම ස්වාධීනව එවකට පැවති ආන්ඩුවේ අධිකාරිවාදී හැසිරීම දිගට හරහට ප්‍රශ්න කරනවා.වරප්‍රසාද හා වාසි සදහා පිල් මාරු කිරීමේ අපකීර්තිමත් ඉතිහාසයක් සහිත පාර්ලිමේන්තුව නැමැති චෞර ගුහාවේ ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රශ්න උඩ කිසිදු ප්‍රතිලාභයක්‍ නොතකා ආන්ඩුවෙන් ඉවත්ව විපක්ෂයේ වාඩි වීම් ඉතාම දුර්ලභයි.ඒ අතරින් නානායක්කාරගේ පිල් මාරු කිරීම එවකට කැපී පෙනුනා.

වියපත් වාසුදේව නානායක්කාරගේ වෙහෙ‍සබර මුහුන ලියුම්කරු ඊයේ රූපවාහිනි විවාදයකදී දුටුවේ කාලෙකට පසුව.2000 වසරේදී මැතිවරනයෙන් පරාද වූවාට පසු පාර්ලිමේන්තු දේශපාලනයෙන් ඉවතට විසිවුන නානායක්කාර 2005 දී රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ මැතිවරන සටනට සහය දක්වනු ලැබ ජනාධිපති උපදේශක තත්වයකට පත්කරනු ලැබුවා.මෑතකදී දෙන ලද ආන්දෝලනාත්මක ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරන තීරනයක් වූ රක්ෂන සංස්ථාව පෞද්ගලිකකරනය කිරීමේ මගඩිය පිලිබද නානායක්කාර එ චොක්සි නැමැති නඩුවේ පෙත්සම්කාර පාර්ශවය වූයේ වාසුදේවයි.ජනාධිපති උපදේශක ලෙස හේ ජනාධිපතිට මොන මොන උපදේශ දුන්නාදැයි අපි දන්නේ නැහැ.උපදෙස් දුන්නත් ඒවා සත පහකට ජනාධිපති ගනන් ගත්තාද යන්නත් සැක සහිතයි.අවතැන් කදවුරු වල තත්වය පිලිබද හා ඒවාට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ට ඇතුලු වීමට අවසර නොදීම ගැන වසරකට පමන ඉහතදී දැඩි විවේචනාත්මක අදහස් දැක්වීමක් කලත් ජනාධිපති ඒ ගැන ස්වකීය ප්‍රතිපත්තිය දශමයකිනුදු වෙනස් නොකල නිසා නානායක්කාරගේ උපදේස ගැන ජනාධිපතිට තිබුන තක්සේරුව සිතා ගැනීම අපහසු නැහැ.කෙසේ වෙතත් 2010 මැතිවරනයට ඉදිරිපත් වන නානායක්කාර රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කය නියෝජනය කරමින් නැවත පාර්ලිමේන්තු වරම් ලබන අතර වසර දහයකට පමන පසු දැන් නැවත අපට ඔහුගේ මුහුන රූපවාහිනියෙන් පෙනෙන්නට පටන් අරගෙන තියෙනවා.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති ප්‍රගතිශීලියෙක් බවත් මේ ආන්ඩුව වමට බර මධ්‍යස්ථ ආන්ඩුවක් බවත් ඊයේ රූපවාහිනියෙන් වාසුදේව ප්‍රකාශ කිරීම සමග ඉතිහාසය පිලිබද මාක්ස්ගේ පැරනි අදහසක් අපට මතක් වෙනවා.
එකම සිදුවීම නැවත නැවතත් වේ නම් එය පලමුව ඛේදවාචකයක් ලෙස හා දෙවනුව හාස්‍යජනකයක් ලෙසිනි.
"සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී" "වමට බර" ආන්ඩුවක් ශ්‍රීලනිපය සමග සැදීමේ වාසුදේවගේ මෙම තියරිය 94 මැතිවරන වේදිකා වල ගිගුම් දුන් තියරියක් වුනා.චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගට 94 දී සහය පලකිරීමේදී හෙතෙම ඉදිරිපත් කල "න්‍යායික" තර්කය වූයේ මේ හදන්නේ අධිරාජ්‍ය විරෝධී ප්‍රගතිශීලි ආන්ඩුවක් බවයි.ශ්‍රීලනිපය ධනපති පක්ෂයක්ය යන්න පිලිගන්න ගමන් තමන් වගේ වාමාංශික කන්ඩායම් ඇතුලේ හිදිමින් බලපෑම් කරමින් එය ප්‍රගතිශීලි මාවතේ ඇදගෙන යාමට සටන් කල යුතුය යන තර්කය මත අතීතයේ වාසුදේව ක්‍රියා කලා.
94 දී කරන්න බැරි වුන දෙය දැන් 2010 රාජපක්ෂ සමග කරන්න වාසුදේව උත්සාහ කරමින් ඉන්නවා යැයි කියනවා.නමුත් අවාසනාවකට වගේ වියපත් වාසුදේව අද මුහුන දෙන දේශපාලන වාතාවරනය 94ටත් වඩා ඛේදජනකයි.

1994 බලයට එන කුමාරතුංග අඩුම තරමින් තමුන් සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වෙනස්කම් වලට සූදානම් බව නාමිකව හෝ ප්‍රකාශ කල තැනැත්තියක වූවා.කොන්සර්වැටිව් ලක්ෂන සහිත විධායක ජනාධිපති බලය වසරක් තුල අහෝසි කරන්න ඇය පොරොන්දු වුනා.නව ලිබරල් විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂික මුහුනුවරක් දීමට ඇය ප්‍රතිඥා දුන්නා.ජාතීන්ගේ ප්‍රශ්නය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විදිහට විසදන බවට ඇය අනිත් අතට දිවුරුවා.
අන්තිමේදී මේ සියලුම දේවල් ඛේදනීය ලෙස නිමා වුන අතර පසුගාමී ධනේශ්වර සංවර්ධනයක් තියන ලංකාව වගේ රටක ධනපති පාලනයක් යටත් වන අනිවාර්ය සීමා මොනවාදැයි චන්ද්‍රකා කුමාරතුංග ප්‍රායෝගිකව සනාථ කලා.ඇත්තටම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරන ලෙස තමුන් පොරොන්දු වූ එකක්වත් ඉටු කිරීමට නොහැකි වීම කුමාරතුංගගේ පුද්ගලික ප්‍රශ්නයකට වඩා ඇය නියෝජනය කරන සමාජ පංතියේ අසාර්ථකභාවය පිලිබද සංකේතයක්.ඒකාධිපති විධායක බලය ඉවත් කෙරුනේත් නැහැ.එජාපයේ කොල්ලකාරී ආර්ථික පිලිවෙත වෙනස් වුනේත් නැහැ.ජාතින්ගේ ප්‍රශ්නය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ලෙස විසදෙනවා වෙනුවට අවසානයේ දරුනු ධ්‍රැවීකරනයක් දක්වා එය තල්ලු කරමින් චන්ද්‍රකා විශ්‍රාම ගියා.

කෙසේ නමුත් 2010 බලයට පත්වන රාජපක්ෂ යනු අඩුම තරමින් චන්ද්‍රිකා වගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරන ගැන වාචිකව නිකමට හෝ කතාකල අයෙක් නෙමෙයි.වසර දහයකට පසු වාසුදේව නානායක්කාර "වමට බර" ආන්ඩුවක් හදන්න යන්නෙ එවැනි අයෙක් එක්කයි.දේශපාලන තලයේ විධායක ජනාධිපතිධූරය අහෝසි කිරීම නොව ඊට තිබෙන අවම සීමා වන ධූර කාලය දැරීමේ සීමාව වගේ සීමා වලට පවා පයින් ගසන දක්ෂිනාංශික ස්වරූපයේ හැසිරීම් පෙන්නන,දැන් යුද්දෙ ඉවරයි ඔයාල ඇවිත් හිතේ හැටියට බිස්නස් කරන්න කියල ගෝලීය ධනවාදයට ඉන්විටේෂන් යවමින් සිටීම ස්වකීය ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය කරගත්ත,තමුන් ටෙලිප්‍රොම්ප්ටරයෙන් දෙමල කතාකරන නිසා ජාතින්ගේ ප්‍රශ්නය විසදී ඇතැයි ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කරන වත්මන් පාලකයා සමග එක පෙලට හිටගන්න නානායක්කාර හෙතෙම "ප්‍රගතශීලි" නායකයෙක් ලෙස හදුන්වද්දී කනගාටුවක් වෙනුවට තරමක හාස්‍යයක් ඇතිවෙනවා.
94 දී චන්ද්‍රිකා ප්‍රගතශිලි නායකයෙක් කියල නානායක්කාර කියද්දි අඩුම තරමින් ඒක සමාන වුනේ ගාමිනී ෆොන්සේකා වගේ නලුවෙක් වූඩි ඇලන්ට සමාන කිරීමට.ගාමිනී ෆොන්සේකාට වූඩි ඇලන් සමග හැරෙන්නටවත් බැරි බව අපි දන්නවා.නමුත් එහෙම සැසදීමක් අඩුම තරමින් සලකා බැලිය හැකි මට්ටමේවත් තියනව.නමුත් අද මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රගතශීලි නායකයෙකි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රතිමූර්තියකි කියල නානායක්කාර කියනකොට ඒක සමාන වෙන්නෙ පිංපොං හරි කෝපික‍ඩ් අබිලිං හරි වගේ නලුවෙක්ව වූඩි ඇලන්ට සමාන කිරීමට.සැසදීම එනයින්ම හිනා උපදවන සුලුය.

වාසුදේව නානායක්කාර වූ කලී ප්‍රතිසංස්කරනවාදී වාමාංශිකයෙක්.එනම් වාසුදේව කවදාවත් විප්ලවවාදියෙක් වුනේ නැහැ.කෙතරම් රැඩිකල් හැසිරීම් පෙන්නුම් කලත් තමන්ගේ ගුරු පක්ෂය වූ සමසමාජය වාගේම නානායක්කාර භාවිතයේදී ප්‍රතිසංස්කරනවාදියෙක් වුනා මිස විප්ලවවාදී දේශපාලනයක් කලේ නැහැ.
මේ කතාකරන විප්ලවවාදී දේශපාලනයයි ප්‍රතිසංස්කරනවාදයයි අතර වෙනස මොකක්ද?
විප්ලවවාදය පවතින ක්‍රමයේ සම්පූර්න වෙනසක් ඉල්ලනවා.ඒ කියන්නෙ අන්ඩ දමල අතරින් පතර සංශෝධන කිහිපයක් කරල සමාජය ඉදිරියට ගෙන යා නොහැකි බවත් සිස්ටම් එක පදනමින්ම මූලික වශයෙන් වෙනස් කිරීමකින් මෙහා සමාජ ප්‍රගතිය දිනාගැනීම කල නොහැක්කක් බවත් විප්ලවවාදී දේශපාලනය කල්පනා කරනවා.ප්‍රතිසංස්කරනවාදය ඊට වෙනස්ව පවතින ක්‍රමය එක්ක සහයෝගයක් යෝජනා කරනව.තියෙන ක්‍රමය සමග යම් ආකාරයක විවේචනතාත්මක සෙට් වීමකින් ප්‍රගතිය හා සමාජ සාධාරනත්වය දිනාගැනීමක් කෙරෙහි ප්‍රතිසංස්කරනවාදී දේශපාලනය යොමුවෙනවා.
ශ්‍රීලනිපය කියන වැඩවසම් ලක්ෂන සහිත ධනේශ්වර පක්ෂය සමග සෙට් වීමෙන් සමාජවාදී වෙනස්කම් කරන්න පුලුවන් බව සමසමාජ පක්ෂය 70 ගනන්වලදී විශ්වාස කලා.අන්තිමේදී ෆිලික්ස් බන්ඩාරනායක 75 දී නව ලිබරල් ධනවාදයේ මූලික පදනම දැම්මා විතරක් නෙමෙයි එන්.එම්.පෙරේරාගේ පක්ෂය එක රැයක් තුල අධෝමුඛයට පයින් ගසා ආන්ඩුවෙන් එලවනු ලැබුවා.චන්ද්‍රිකා නැමැති ධනේශ්වර නායිකාව වෙත බලපෑම් කරමින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වෙනස්කම් කරන්න ඇගේ ආන්ඩුව‍ යොමුකරගන්න පුලුවන්ය කියල වාසුදේව ඇතුලු පිරිස් 94 දී අවංකව කල්පනා කලා.නමුත් ඇනගන්නවා සහ සිහින බොදකරගෙන කිච වෙලා ගෙදර එනවා මිස වෙන ප්‍රතිඵලයක් මේ කිසි අවස්ථාවක ලැබෙන්නේ නැහැ.
ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වෙනස්කම්වත් කරගන්න බැරි තරමට ලංකාව වගේ රටවල දේශීය ධනපති පංතිය අසමර්ථයි.දුර්වලයි.මේ දියාරු බුද්ධිහීන ගොබ්බ ධනපති පංතියෙන් පසුගාමීත්වය මිස වෙනකක් අපේක්ෂා කරන්න බැහැ.මොවුන් සමග සෙට් වී විප්ලව කොරන්න ගොස් ඇනගත්ත ඇස්රතුකරගත්ත ජීවිතේ එපාකරගෙන ගෙදරට ගාල් වුන හෝ ඇමතිකමකට ගොඩ වුන අතීත වාමාංශිකයන් නැවත නැවතත් කියාදෙන පාඩම එයයි.

විධායක ජනාධිපතිධූරය අහෝසි නොකර එහි වාර සංඛ්‍යාව අසීමිත කිරීමේ රජයේ පලමු ව්‍යාපෘතියට වාසුදේව නානායක්කාර පසුගියදා විරෝධය පල කර තිබුනා.වහාම ප්‍රතිචාර දක්වන වාසුදේවගේ ප්‍රගතශිලි ජනාධිපති කැබිනට් රැස්වීමකදී එන්ජීඕ ආධාර ලබන වම්මුන්ට දැඩි ලෙස අනතුරු හගවා තිබුන බව ඒ සමගම පුවත්පත් වාර්තා කලා.
නානායක්කාරට නටන්නට පුලුවන් වෙන්නේ ඔහුව බැද තබා ඇති කඔය දික්වන වපසරිය දක්වා පමනයි.ඕනෙවට වඩා නටන්න ආවොත් ජනාධිපති තමන්ට කල හැකි දේ ගැන සංඥාවකුයි ඉහත කී කැබිනට් රැස්වීමේදි ලබා දෙන්නේ.වාසුදේව වැනි පසුපෙල මන්ත්‍රී කෙනෙක්ට වඩා ආන්ඩුවේ හෙන පොරවල් වුන මංගල සමරවීර වැන්නවුන්ට අත්වූ ඉරනම විසින් ජනාධිපති දුන් කඹය කඩාගෙන යාමේ භයානක විපාක කවරක්දැයි පෙන්වා දෙනවා.

මේ නිසා 2010 නැවත පාර්ලිමේන්තුවට ගොඩ වූ වියපත් වාසුදේවට දැන් විකල්ප දෙකක් ඉතිරි වෙලා තියෙනවා.එක්කෝ තවත් වීරවංශ කෙනෙක් වීම,ප්‍රතිපත්ති පැත්තකට දමා වලව්වේ දර පලන්න සෙට් වීම එක විකල්පයක්.වලව්වෙ බලය තියෙන්නෙ හාමුට.වාසුදේවලා වගේ වැඩට ගත්ත ඈයොන්ට වලව්ව හම්බවෙන්නෙත් නැහැ.ඒක වෙනස් කරන්න ලැබෙන්නෙත් නැහැ.මේ නිසා වලව්ව වෙනස් කිරීමේ මනෝරාජික සිහිනයෙන් ඉවත්වෙලා වීරවංශ කොලුවා මෙන් දර පලාගෙන දෙන දෙයක් කාල හම්බෙන පැදුරක නිදාගන්න වාසුදේව පුරුදු වියයුතුයි.
නැතිනම් 90 ගනන් වල කලා මෙන් - තමුන්ට කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් නොලැබුනත් - වලව්වෙ හාමුගේ මූනට කෙල ගසා අප්‍රසාදය පල කොට ආත්ම ගෞරවය රැකගෙන වලව්වෙන් පිටවී ආ යුතුයි.

වාසුදේව නානායක්කාරගේ ප්‍රතිසංස්කරනවාදී ප්‍රවේශය ගැන විවේචනයක් පැවතියත් මෙම වියපත් දේශපාලකයාගේ අවංකබව පිලිබද සාධාරන ඇගයුමක් ලේඛකයා තුල තිබෙනවා.දර පලනව වෙනුවට හාමුගේ සුප් එකට මූත්‍ර කොට නම්බු පිටින් අස්වී ගෙදර ඒමේ අවස්ථාව යෝජිත ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය විසින් වාසුදේව නානායක්කාරට ලබා දී තියෙනව.
නානායක්කාර ! හෘද සාක්ෂිය සහිත පැරනි පරම්පරාවේ දේශපාලනය තවම ඔබ තුල ජීවත් වන්නේද?
මේ එකොලොස් වන පැයේදී හෝ තොප අනෙකෙක් නොව පැරනි වාසුදේව නානායක්කාරම බව සනාථ කල හැකිද?

Wednesday, June 16, 2010

අවවාදයයි - බලයෙන් උමතු වීම මාරාන්තික රෝගයක් විය හැකිය




නියමිත ව්‍යස්ථා සංශෝධනය ගැන සමාජය ඉදිරියේ අදහස් දක්වමින් එය ආරක්ෂා කරන්නේ ව්‍යවස්ථා විශාරද ජී එල් පීරිස් නොව ජනාධිපතිවරන දිනයේ විපක්ෂ අපේක්ෂකයාගේ පුරවැසිකම හා චන්ද අයිතිය ගැන අදහස් දක්වා තමන්ගේ ව්‍යවස්ථා විශාරදතාවය පෙන්නුම් කල විමල් වීරවංශය.සමහර විට දේශපාලනයට ඒමට පෙර විශිෂ්ට නිතිවේදියෙක් ලෙස ශාස්ත්‍රිය තලයේ ලද ශික්ෂනය මත ලජ්ජාව කියන එකෙන් ඇබින්දක් හෝ පීරිස් තුල ඉතිරි වී ඇතිවා විය යුතුය.කොලඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපති ධූරයේ සිට නාමල් රාජපක්ෂ නම් දේශපාලන කෝඩුකාරයාගේ ටියුෂන් මාස්ටර් වීමේ ලජ්ජාසහගත ඉරනමට ලක්ව සිටින පීරිස් මහතා තුල ආත්ම ගෞරවය ගැන අවම හෝ හැගීමක් ඉතිරි වී ඇත්නම් එය සතුටට කරුනකි.

දැනට හෙලිදරවු වී තිබෙන කරුනු මත යෝජිත ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කරුනු තුනක් මත පදනම් වේ.
පලමුව ජනාධිපතිධූරය දැරිය හැක්කේ වාර දෙකක් විතරයි යනුවෙන් ආන්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තිබෙන සීමාව (31.2 වගන්තිය )ඉවත්කර ගැනීමට රජය අපේක්ෂා කරයි.
දෙවනුව 17 වන සංශෝධනයෙන් පිහිටුවා තිබෙන ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට නියෝජිතයන් පත්කිරීම ජනාධිපති සතු බලයක් බවට පත්කරගැනිමට ද
තෙවනුව ජනාධිපති මාස තුනකට වරක් පාර්ලිමේන්තුවට සහභාගි විය යුතු යැයි නියමයක් ඇතුලත් කිරීමටද රජය ඉලක්ක කරයි.
මේ යෝජනා තුනෙන් වැදගත් යෝජනා ලෙස ගන්න පුලුවන් පලමු යෝජනා දෙක විතරක් වන අතර තෙවැන්න පලමු යෝජනාවල බරපතලකම වසා ගැනීම සදහා යොදන ලද හාස්‍යජනක උප්පරවැට්ටියක් පමනි.

ලංකාවේ විධායක ජනාධිපතිධූරය අසීමිත බලයක් සහිත පදනමින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍ර වි‍රෝධී ආයතනයක් බවට විවාදයක් තිබිය නොහැක.අද වන විට මෙම ධූරය නිසා පාර්ලිමේන්තුව යන්න හුදු කෝලම් මඩුවක් පමනි.පසුගිය දා දෙරන රූපවාහිනියේ තිබූ දේශපාලන වැඩසටහනකදී පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිනී උපේක්ෂා ස්වර්නමාලිගෙන් බර මාතාකා ගැන දිගට හරහට එහි නිවේදිකාව ප්‍රශ්න කල අතර ස්වර්නමාලි ඒ කිසිවක් ගැන දැන නොසිටියාය.ඇත්තටම නාමල් රාජපක්ෂ නැමැති දේශපාලන බබා සහ උපේක්ෂා කියන දේශපාලන බබා අතර එතරම් වෙනසක් නැත.තිබෙන එකම වෙනස පලමුවැන්නා මෙන් දෙවැන්නිය වරප්‍රසාද ලත් තැනැත්තියක නොවීමත්,පලමුවැන්නා සතු කපටි මනස දෙවැන්නිය සතුව නොතිබීමත් පමනි.කෙසේ වුවත් වැඩසටහන බැලූ ඇතැමුන් මෙවැනි දැනුමක් නොමැති අයට පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කල හැකිදැයි විමසා සිටියහ.නමුත් ඇත්තටම වර්තමාන සන්දර්භය තුල එය ගැටලුවක් නොවේ.මන්ද පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කිරීමට "දැනුමක්" තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවීමයි.ඒ සදහා දැනුමක් අවශ්‍ය තීරන ගනු ලබන්නේ එතැනින් නම්ය.නමුත් අද විධායක ජනාධිපතිධූරය ඉදිරියේ පාර්ලිමේන්තුව හිස් කෝම්බයකි.එහි එකම වැදගත් කාර්යය වසරකට පාරක් අය වැයට අත ඉස්සීම පමනි.සියලු තීන්දු තීරන ජනාධිපති හා ඔහුට සමීප කවයක් විසින් ගනු ලැබෙන අතර මහජනතාවගේ මුදලින් ගෙවන වැටුප් භක්ෂනය කරමින්,විකාර කතා කියමින් මන්ත්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තුවේ ඔහේ පසුවෙති.

ජනතා නියෝජිතයන් සහිත පාර්ලිමේන්තුව ශක්තිමත් කෙරෙන ආකාරයට සහ ජනාධිපතිධූරය සතුව තිබෙන අසිමිත බලය පාලනය කෙරෙන ආකාරයට රටේ දේශපාලන ව්‍යුහය වෙනස් විය යුතුය කියන අදහසට සෑහෙන ඉතිහාසයක් ති‍බේ.මේ ඉතිහාසය එන්.එම්.පෙරේරා ලියූ ආන්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පිලිබද විවේචනාත්මක කාතියේ සිට විදි වල හැලුනු ලේ,පත්තු වුන වෙඩි උන්ඩ අතරින් ගලා එන අතිශය අප්‍රසන්න මතකයන් සහිත ඉතිහාසයකි.විනෝදජනක කරුන නම් අද විධායක ජනාධිපතිධූරයේ බලතල අඩු කරනු‍ වෙනුවට එය වඩ වඩා ශක්තිමත් කිරීම සදහා යෝජනා ඉදිරිපත් කරන්නේ කාලෙකට ඉහත එම ධූරයම පතුරු ගැසූ,ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටි උදවිය වීමයි.
වත්මන් ජනාධිපති 2005දි සිය පලමු ධූර කාලය තුල මෙම "භයානක" ධූරය අහෝසි කරන බවට මහා සංඝරත්නය ඉදිරියේ ශපථ කල අයෙකි!ව්‍යවස්ථා විශාරද වීරවංශ කලක් මෙහි ඒකාධිපති ස්වරූපය දැඩිව විවේචනය කල ප්‍රකාශකයෙකි.සංශෝධන කෙටුම්පත් කරන පීරිස් වූ කලී විධායක ක්‍රමයේ දාහත් වසරක ශාපය පිලිබද විනාඩියෙන් විනාඩිය කතාකල එය අහෝසි කිරීමට දිවුරා පොරොන්දු වූ එවකට පොදුජන එක්සත් පෙරමුනු ආන්ඩුවේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයාය.

ජනාධිපති ධූරය දෙවරකට සිමා කරන්නෙ ඇයි?ජනතාව කැමති නං ඕනෙ තරමක් එකම කෙනා පත්වුනාම මොකද?ඒකනෙ ජනතා පරමාධිපත්‍යය කියන්නෙ ආදී වශයෙන් වීරවංශ ප්‍රමුඛ කථිකයන් රැල මෙම සංශෝධනය "ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි " ලෙස අර්ථ නිරූපනය කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ මේ අතරය.
ලංකාව වැනි රටකට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු අහසින් කඩාගෙන වැටුනු දෙයකි.යු‍රෝපයේ ධනේශ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රාජාන්ඩු හා රජවරු සමග හැපී,ජීවිත පූජා කොට එම සමාජයන් දිනාගත් ඒවා වේ.මේ නිසා ජනතා පරමාධිපත්‍යය වැනි සංකල්ප සම්බන්ධ අගයක් වටිනාකමක් එම සමාජවල පවතී.නමුත් උත්තරාරෝපිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් සහිත ලංකාව වැනි සමාජයකට ජනතා පරමාධිපත්‍යය සහ රුපියල් දොලහේ කඩල ගොට්ටක් අතර එතරම් වෙනසක් නැත.වීරවංශ වැන්නන්ට මේ සම්බන්ධ විහිලු සැපයීමට අවස්ථාව ලැබි තිබෙන්නේ මේ නිසාය.
ලෝකයේ ජනාධිපති ආන්ඩු ක්‍රමය තිබෙන ඕනෑම රටක ධූර කාලය සම්බන්ධ සීමාවක් පනවා තිබෙන්නේ එම ධූරය සතු බලතල වල පරාසය සම්බන්ධ සීමාවක් වශයෙනි.එක්සත් ජනපදයේ ඇත්තටම මුලදි මෙවැනි සීමාවක් නොතිබුනි.ජනාධිපති ධූරය දැරිය හැක්කේ දෙවරක් පමනි යන්න වසර සිය ගනනක් එරට පැවතුනේ සම්ප්‍රදායක් ලෙසිනි.කෙසේ නමුත් රූස්වෙල්ට් ජනාධිපති එම සම්ප්‍රදාය නොතකා තෙවන වරට ජනාධිපති බවට පත්වූවාට පසු ව්‍යවස්ථාපිතවම එවැනි සීමාවක් කොංග්‍රස් මන්ඩලය විසින් පනවන ලදී.ජනාධිපතිට ලැබෙන අති විශාල බලය මත ධූර කාලය තුල ඔහු හා සම්බන්ධ බල කල්තරයක් (cult) නිර්මානය වන බව පැහැදිලිය.ලංකාව වැනි අධිකරනයේ පාලනයට හෝ යටත් නැති බලගතු ධූරයක් සම්බන්ධයෙන් මෙය වඩාත් සත්‍යය වේ.මෙවැනි කල්තරයක් අතට අසිමිත ලෙස දිගින් දිගටම බලය ලැබෙන්නට පටන් ගැනීම අවසානයේ ඇතිකරන්නේ විකාති ප්‍රතිඵලයකි.මේ සදහා විදේශ උදාහරන අවශ්‍ය නැති අතර මෑතකාලීන ලංකාවේ ආන්ඩු වල චලිතය දෙස බැලූ පමනින් මෙහි සත්‍යය පසක් වනු ඇත.

අද ආධිපත්‍යය හොබවන රාජපක්ෂ පවුල යනු විධායක බලයේ අනුහසින් පුම්බනු ලැබූ පවුලකි.රාජ්‍ය අයවැයෙන් 70 % ක් පමන එක පවුලක් වටා සංකේන්ද්‍රනය වීම සිනා විය යුතු තත්වයක් නොව කලබල විය යුතු තත්වයකි.ව්‍යවස්ථාවේ 44.2 විධානය යටතේ අමාත්‍යංශ තමන් අතට පවරා ගැනීමට තිබෙන බලය යොදාගෙන සියලු වැදගත් අමාත්‍යංශ තමන් අතට ජනාධිපති විසින් ලබාගෙන තිබේ.හතලිස් ගනනක් ඉක්මවන ඇමතිවරු වූ කලි හිස් පඹයන් පිරිසකි.
මුදල් බලය පාර්ලිමේන්තුව සතු විය යුතුය යන අදහස නූතන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පාදීය ශික්ෂාවකි.එන්.එම්.පෙරේරා අන්තිම අන්තනෝමතික විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයට තිබෙන එකම සංවරනය ලෙස දුටුවේ පාර්ලිමේන්තුව සතුව මුදල් බලය තිබිය යුතුයි යන ව්‍යවස්ථාවේ 148 වගන්තියයි.නමුත් මුදල් අමාත්‍යංශය තමන් අතට පවරා ගැනිම හරහා එම "එකම" පාලනය පවා වත්මන් ජනාධිපති විසින් උදුරා ගෙන තිබේ.
මෙවැනි අසිමිත බලයක් තිබෙන ආයතනයක් සදහා ධූර කාලය සිමා කිරීම මගින් බලය අයථා ලෙස යොදාගැන්මට තිබෙන ඉඩ අවම කිරීම එක්සත් ජනපදය වැනි රටවල් ධූර කාලය වාර දෙකකට සීමා කිරී‍මේ අදහසයි.කෙතරම් ජනප්‍රිය ජනාධිපතිවරයෙක් වුවත් අසීමිත බලය හරහා දූෂනය වීමට ඉඩ තිබේ.මේ නිසා වාර දෙකකට එම නිල කාලය සීමා වන අතර කාලය අවසන් වූ පසු සුදුස්සෙක්ට අවස්ථාව සපයා ධූරයෙන් විශ්‍රාම යා යුතුය.වත්මන් ආන්ඩුව ට දැන් හිසරදයක් වී තිබෙන්නේ සිලාචාරකමේ එම අවම නිර්නායකයයි.

යෝජිත වෙනස්කම් අතරින් 17 වන ආන්ඩු ක්‍රම සංශෝධනයෙන් පිහිටවූ ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට සාමාජිකයන් පත් කිරීමේ බලය ජනාධිපති අතට ගැනිම විධායක ධූරය ශක්තිමත් කරන අනෙත් ප්‍රතිපාදනය වේ.දහහත්වන සංශෝධනය කිව්වාට සාමාන්‍ය මිනිසාට තේරෙන කිසිවක් නැත.එම "නොතේරිම" තමන්ගේ වාසිය කරගත් අවස්ථාවාදීන් 17 වෙනි සංශෝධනයෙන් සේරම අවුල් වෙනවා යැයි දිවා රූ රූපවාහිනියෙන් මොර ගාති.මේ ගැන හාංකවිසියක් නොදත් බොහෝ අය එම සංශෝධනය මහ අවුලක්ය යන ප්‍රබන්ධය මේ නිසා විචාරයකින් තොරව ගිලගනිමින් පුනරුච්චාරනය කරති.

දහහත්වන සංශෝධනයේ හරය රාජ්‍ය සේවය පොලිස් සේවය අධිකරන සේවය ඇතුලු වැදගත් රාජ්‍ය අංශ විනිවිද පෙනෙන පාලනයකට යටත් කිරීමයි.නිදසුනක් ලෙස පාසල් වල කැන්ට්මේ දේශපාලනය ගැන කතාකරමින් කල් මරන,චන්දෙට කැන්වසින් යන,එක අකුරක් නූගන්වන පන්දම්කාරයන් තමන්ට හිතවත් ආන්ඩුව බලයට පත්වූ පසු කලාප අධ්‍යක්ෂකවරු වීම සාමාන්‍ය සමාජය අත්විදින කරුනකි.කිසිදු විචාරයක් රහිත ප්‍රශ්න පත්‍ර පාසල් වලට ලැබෙන්නෙ සුදුකම් රහිතව හුදු දේශපාලන පන්දම් මත ඉහල තනතුරු වලට පත්වෙන මෙවැන්නවුන් නිසාය.17 වෙනි සං‍ශෝධනය යටතේ ස්වාධින රාජ්‍ය සේවා කොමිසම පත්කල විට රාජ්‍ය සේවයේ උසස් වීම් මාරු විම් තීරනය කරන්නේ මන්ත්‍රිවරයාගේ චිට් එකෙන් නොවේ.එය පිලිගත් පටිපාටිය අනුව සුදුසුකම් අනුව සිදු කෙරෙනු ඇත.පොලිස් ස්ථානාධිපති ඉන්නවාද වවුනියාවට මාරු වෙනවාද යන්න තීරනය කරන්නේ පලාතේ මන්ත්‍රී හෝ මන්ත්‍රීගේ චක්ගෝලයා නොවේ.එම තීරනය කොමිසම විසින් සුදුසුකම් මත ගනු ඇත.
ආන්ඩුවට 17 වන සංශෝධනය මේ තරම් ඇනයක් වී තිබෙන්නේ ඇයිද යන්න මේ අනුව පැහැදිලිය.මේ සංශෝධනය තිබෙන විට තමන්ට අවශ්‍ය විදිහට රාජ්‍ය සේවය හෝ පොලිස් සේවය අල්ලේ නැටවිය නොහැක.ස්වාධින පොලිස් සේවයක් පවතින විට එනම් තමන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන කෙනා විසින් පහ කිරි‍මේ බය නොමැති වූ විට මැතිවරන කාලයේ රාජ්‍ය දේපල අයුතු ලෙස භාවිතා කරද්දී නිවටයන් ලෙස බලා නොඉද ආත්ම ගෞරවයක් සහිතව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට පොලිස් නිලධාරීන්ට අවස්ථාව ලැබේ.ස්වාධින අධිකරන සේවා කොමිසම පත්වූ විට අගවිනිසුරු හා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරන විනිසුරන් ජනාධිපතිගේ අභිමතය මත නොව සුදුසුකම් මත කොමිසම විසින් පත්කෙරෙනු ඇත.එසේ වුවහොත් අධිකරනයේ ස්වාධිනත්වය තහවුරු වෙන අතර ජනාධිපතිට අවශ්‍ය ඕඩර්ස් නිකුත් කරන කුලී ආයතනයක් ලෙස අධිකරනය තබාගැනීමට ජනාධිපතිට තිබෙන අවශ්‍යතාවය සමග මෙම විධානය ගැටේ.

තුන්වන යෝජනාවෙන් කියවෙන පරිදි ජනාධිපති මාස 3ට පාරක් පාර්ලිමේන්තුවට ඇවිත් ගියා කියා ඉහත යෝජනා වල ඒකාධිපති නැමියාව දශමයකිනුදු අඩු වන්නේ නැත.යෝජිත ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ස්වකීය පුද්ගලික බල ව්‍යාපෘතිය ශක්තිමත් කිරිමේ අරමුනෙන් ගෙන එන්නකි යන්න ඉතා පැහැදිලිය.රාජ්‍යයේ අනෙත් ආයතන තවතවත් තමන්ගේ පුද්ගලික ග්‍රහනයට ගැනීමේ අදහස සහ දෙපාරෙන් නවතින්නෙ නැතිව තව දිග කාලයක් බලයේ එල්ලීගෙන සිටීමට තිබෙන බඩජාරිකම හැර මෙතන අන් කිසිදු අරමුනක් නොමැත.ඉතාම පටු අරමුනු වෙනුවෙන් ව්‍යවස්ථාව නැවත නැවත සංශෝධනය කල ජේ.ආර්.ජයවර්ධනගේ සංශෝධන සහ රාජපක්ෂ රෙජිමයේ මේ සංශෝධන අතර තිබෙන වෙනස කුමක්ද?
නීතියේ ආධිපත්‍යය පිලිබද විශාරද ටෝක් දුන් ජී.එල්.පීරිස් වැන්නෙක්ට නීතියේ ආධිපත්‍යය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අවම සීලාචාර අගයන් හෑල්ලු කරන මෙවැනි ව්‍යවස්ථා යෝජනාවලියක් කෙටුම්පත් කිරීමට සිදුවිම දෛවයේ සරදමකි.

කෙසේ වුවද ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් කෙරෙන මෙම ක්‍රීඩාව ආන්ඩුවේ ඉදිරි ගමන පිලිබද පැති ගනනකින් අවබෝධයක් ලද හැකි සෙල්ලමකි.තමා ලද ආසන එකසිය හතලිස් ගනනෙන් උදම්ව ඇති ආන්ඩුව තමාට කල නොහැක්කක් නොමැත යන මනෝභාවයේ පසුවන බව පෙනේ.කෙ‍සේ වුවද සිතන තරම් ක්‍රීඩාව පහසු නොවන බවටද ඉගි පහල වෙමින් තිබේ.වාසුදේව නානායක්කාර යෝජිත සංශෝධනයට ප්‍රසිද්ධියේ විරෝධය පල කර ඇත.වාමාංශික යැයි කියාගන්නා සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ වල නියෝජිතයන් තමන් මෙම සංශෝධනයට එරෙහිවන බව පවසා තිබීම වැදගත් සලකුනක්ය.දශක ගනනාවක් තිස්සේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අගුපිල්වල ඉදුල් බුදිමින් සිටි මෙම මහත්වරුන්ට අඩුම තරමින් තමන්ගේ පක්ෂයේ නම සමසමාජ යැයි මතක් විම ද එහි ආරම්භකයා ලෙස විධායක ක්‍රමයට එරෙහිව වීදි බට එන්.එම්.පෙරේරා නැමැත්තෙක් සිටි බවට හෝ මතක් වීමද නරකම නැත.
මහින්ද රාජපක්ෂ යලි යලිත් ජනාධිපති වෙමින් ඊලග කිරුල සිය ප්‍රේමනීය නාමල් පුත්‍රයාට පිදීමට දරන තැත පිලිබද සවිඥානික බැසිල් රාජපක්ෂ නැමැති ආන්ඩුවේ නොනිල අගමැතිතුමා "ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට ආන්ඩුවට වරමක් නැති බව"පසුගියදා ලංකාදිප පුවත්පතට ප්‍රකාශ කොට තිබුනි.පක්ෂ නායක සිහිනයෙන් පෙලෙන මෛත්‍රීපාල සිරිසේන වැනි ඇමැත්තෝද මෙවැන්නකට එතරම් මනාප වනු ඇතැයි සිතීම අසීරුය.

මේ නිසා මතුපිටින් පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ අලු ගොඩක් වුවද ඒ යට දැල්වෙමින් තිබෙන්නේ ගිනි පුපුරුය.අතිශය බලසම්පන්න වූ රෝම අධිරාජ්‍යය බලසම්පන්නභාවය අධික වීම නිසාම අන්තිමට කඩාගෙන වැටුනේය.අභ්‍යන්තර ඉරි තැලීම් බාහිර විපාක්ෂික බලවේග වලට ලබා දෙන්නේ සංඥාවකි.
ඒ සංවිධානය වීම හා වැඩ කිරීම වේගවත් කල යුතු බවට සංඥාවයි.